Verslagen

Verslagen van wedstrijden

13

jul 2017

Respec op de Lec 2017

Posted by / in Verslagen / No comments yet

“Respec op de Lec” in Culemborg van 2017.

In de eerste helft van juli wordt sinds 5 jaar een sloeproeiwedstrijd in Culemborg gehouden. Dit jaar op zaterdag 8 juli. De organisatoren hebben die wedstrijd de naam “Respec op de Lec” meegegeven. Volgens de verhalen is de eerste wedstrijd gehouden toen er een roeister uit Muiden in Culemborg ging wonen en de lokale sportliefhebbers wist te bewegen tot het organiseren van een sloeproeiwedstrijd. Intussen is deze wedstrijd een echt evenement geworden.

De organisatie is prima, evenals de locatie en de gezelligheid en bovendien lijkt het er op dat de weergoden ook in de organisatie zitten, want het is er altijd prachtig stralend weer. Ook dit jaar. Misschien wel wat te, want het was smoorheet, zeker om te roeien. En veel wind was er niet.

De wedstrijd wordt geroeid op de Lek en bestaat uit twee onderdelen. ’s Morgens de lange wedstrijd van iets meer dan 11 km en ’s middags de korte wedstrijd van 4 km, eufemistisch “sprint” gedoopt.

Dit jaar deden er in totaal 37 ploegen mee. Omdat de wedstrijd niet is genomineerd en waarschijnlijk omdat de vakantietijd is aangebroken, gaven de absolute topploegen in Culemborg forfait. Ook de Azorean High ploeg was niet compleet met eigen teamleden, maar Merijn de Haas, roeier van de gerenommeerde Twirre-ploeg uit Makkum, wilde graag met ons meeroeien.

Een tweetal allochtonen in de AH-ploeg, Oegstgeestenaar Frank en een Voorhouter Siem, wilden op weg naar Culemborg liever niet geassocieerd worden met de “Kattikkers” en reisden daarom al twee dagen eerder met eigen slaapgelegenheid naar Culemborg om daar op de camping, wat tevens de wedstrijdlokatie is, een weekeindje te blijven.

Voor de eerste start werd er op verzoek van de organisatie door alle ploegen een minuut stilte in acht genomen vanwege een overlijden. Daarbij werd de traditionele groet door de roeiers gebracht.

Na de nodige voorbereidingen werd er klassiek gestart: de op papier langzaamsten het eerst, de op papier snelsten als laatsten. De Azorean High startte daarom in beide wedstrijden als laatste. Voor de AH-roeiers is het dan een uitdaging om te proberen alles in te halen. In de ochtendwedstrijd zou dat misschien mogelijk zijn, hoewel het tijdverschil tussen de eerst startenden en de laatst startenden maar een kleine 20 minuten is. En om dat goed te maken in ongeveer een uur roeien is moeilijk.

Ondanks de verzengende hitte probeerde de AH-ploeg toch zo snel mogelijk te varen. De ene na de andere sloep werd in- en voorbij gelopen. Halverwege de wedstrijd kreeg de AH-ploeg te maken met een tegenslag. Het voetenboord van Merijn schoot los, waardoor hij alleen nog kon afzetten door zijn voeten tegen de doft van z’n voorganger Leendert te zetten. Zeker geen ideale roeihouding, maar Merijn bleef onverminderd hard sleuren aan zijn riem.

Na het keerpunt werden in de droogoven de meeste sloepen ingehaald. Dat ging steeds sneller. Logisch natuurlijk, want de langzaamste sloepen waren als eersten gestart. Ondanks dat het voor de AH-ploeg maar een uurtje roeien was, lag uitdroging zeker op de loer. Blijven drinken was daarom het motto.

Na 1 uur en 33 seconden finishte de AH, niet als eerste, maar als vierde. Drie sloepen waren de AH dus weten voor te blijven.

In de middagpauze tussen de beide wedstrijden kon er worden gegeten. Gratis, want dat was bij de inschrijfprijs inbegrepen. Voor veel anderen had het aanvullen van het opgelopen niet-alcoholische-vochttekort van de eerste wedstrijd echter een veel hogere prioriteit.

Daarna volgde de tweede wedstijd. “Sprint” genoemd door de organisatie. “Slechts” 4 km. Maar zelfs voor de snelle AH was dat afgelopen zaterdag toch 20 min en 42 sec roeien. Vreemd eigenlijk, want bij andere sporten heet een inspanning van die duur een “stayers-afstand” (hardlopen, schaatsen, zwemmen). Inderdaad wordt er in een korte wedstrijd toch anders gedoseerd dan in een langere wedstrijd. Dat is duidelijk te horen aan de actuele GPS-roeisnelheden die door stuurman Cees worden doorgegeven tijdens de race. Dit uiteraard om de roeiers op te zwepen tot nog grotere inspanningen.

Ook in deze korte wedstrijd werden wel een aantal sloepen ingelopen, maar lang niet allemaal natuurlijk. Na de wedstrijd werd door heel veel ploegen, inclusief die van de AH, genoten van veel vocht. Eerst van het zwemvocht van de Lek zelf, daarna van het vocht voor de inwendige mens.

De prijsuitreiking vond plaats nadat alle sloepen weer op de trailers waren gezet. Toen bleek dat de AH, zoals verwacht, in beide wedstrijden de snelste tijd had geroeid. Dat zegt echter helemaal niets, omdat het door de ploegen geroeide vermogen de uitslag bepaalt. Dit maal bleek dat echter ook de AH te zijn. In de eerste wedstrijd was er 96 Watt per roeier geleverd (10 Watt meer dan de tweede ploeg) en in de tweede wedstrijd 112 Watt. Hier was het verschil met de nummers twee en drie echter maar 3 Watt.

Na een prachtdag, en niet alleen vanwege het resultaat, togen de autochtone Katwijkers moe maar voldaan weer naar huis. Uiteraard bedanken we Merijn dat hij zo vriendelijk is geweest om ons in deze wedstrijd letterlijk te komen versterken.

(Met dank ook aan Danielle van Leeuwen voor de foto’s).

 

 

05

jul 2017

De HT van 2017

Posted by / in Verslagen / No comments yet

HT 2017: geen makkelijke oversteek

Na maanden van trainen was het dan eindelijk zover. De dag van de Harlingen-Terschelling race. Altijd weer een bijzonder evenement. De dagen voorafgaand aan de wedstrijd worden de weerberichten nauwlettend in de gaten gehouden. Menigeen hoopt op een flink tegenwindje zodat de Waddenzee verandert in een golfslagbad. Wat dat betreft kregen we aardig waar we op gehoopt hadden, maar of dat nu zo goed uitpakte…

De dag begon echter nagenoeg windstil. ’s Ochtends stak een grote delegatie Katwijkse roeiers vanaf Terschelling het Wad over naar Harlingen. Er was nagenoeg geen wind en het zeetje was zo vlak als een spiegel. De zon liet zich al aardig gelden en het zou dus wel eens een flink zweterig wedstrijdje kunnen worden.

Eenmaal in Harlingen lag de Azorean al op ons te wachten. Het was zoeken naar een schaduwplekje maar her en der konden roeiers wat verkoeling vinden onder geparkeerde trailers. Hiervandaan konden we aanschouwen hoe nestor Arie Kuijt samen met andere roeiers uit het Pulletje een wervelend interview afgaf voor de camera van PodKat. Dit in verband met een heuse mini documentaire. Het initiatief voor deze docu lag bij onze eigen Paul vd Linde, maar omdat het Pulletje wel beschikt over een eigen volgboot en wij niet gingen zij er met de onsterfelijke eer en potentiële roem vandoor.

Na wat liters water achterover te hebben gegooid kon ook voor ons het inschepen beginnen. Her en der toch wel wat gespannen bekjes natuurlijk want je wil toch zo goed mogelijk presteren. Tijdens het inroeien merkten we al dat het windje flink aan het aantrekken was. De pittige noordoosten wind zou wel eens een belangrijke rol kunnen spelen bij het succes of falen van deze oversteek.

Na het aftellen werd gecontroleerd maar wel met een flink tempo naar het havenhoofd van Harlingen geroeid. Daar zou de tijd in gaan en kon de wedstrijd echt beginnen. Eenmaal uit de haven was duidelijk dat er behoorlijk wat deining stond. De dwarse golven sloegen tegen de boot aan en menig stuurboord roeier had als snel een nat pak. Desondanks zat de vaart er goed in kon snel afscheid genomen worden van de rest van onze startgroep. Af en toe veroorzaakten passerende redboten en andere schepen nog wat extra golfslag. Het eerste stuk van de race bleef het water hierdoor onrustig, maar toch konden we de Azorean goed op snelheid houden. Al vereiste dit wel flink wat kracht en concentratievermogen. Telkens opletten hoe je met je riem uitkomt in de golven, direct druk zetten en ook bij het terughalen opletten dat je niet vast komt te zitten. Het vroeg allemaal behoorlijk wat van ons.

Dat begon in het tweede deel van de race zijn tol te eisen. De slag werd rommeliger en de snelheid liep terug. Dit tot frustratie van de stuur. Kees probeerde iedereen goed bij de les te houden en gooide de verbale zweep er flink over. Maar het bleef ploeteren. Dat zagen we ook wel aan het langzame tempo waarmee we andere sloepen inhaalden. Nadat we ons over de Vlietstroom hadden geworsteld kon de laatste fase van de wedstrijd beginnen. In het Schuitegat hadden we zowel de wind als de stroom tegen. De laatste reserves werden aangeboord, nog snel even wat eten of drinken erin en er tegenaan. Aan het begin van het Schuitegat kwamen we erg veel sloepen tegen, maar die konden gelukkig zonder veel problemen worden ingehaald.

Toen ook de reserves aan hun eindje raakten kwam het aan op karakter. Het hoofd niet laten hangen, maar verstand op nul is dan het devies. Maar als alles zeer doet en armen en benen regelmatig in een kramp schieten valt dat niet mee. Na wat een eeuwigheid leek kwam de pier van Terschelling dan eindelijk in het zicht. Het luide applaus van alle toeschouwers blijft een bijzondere ervaring. Het helpt ook om de laatste meters met de hervonden krachten snel af te leggen.

Compleet gesloopt en toch ook wel gedesillusioneerd probeerden we op adem te komen. We hadden het gehaald, maar van echte tevredenheid was geen sprake. Dit ondanks het feit dat we als tweede sloep de haven binnen kwamen en we dus bijna het hele veld ingehaald hadden.

Die avond verzamelden een groot deel van de Katwijkse (en Oegstgeestse) roeifanaten met hun aanhang zich in Hee. Daar werd onder het genot van het nodige eten en drinken nog maar eens nagepraat. Gelukkig was het niet alleen maar kommer en kwel. Er viel ook genoeg te lachen en ruim na middernacht zochten de laatsten weer hun slaapgelegenheid op.

Een dag later was het tijd voor de prijsuitreiking. Dat was toch wel even wachten. Er waren teams die een tiende plek vierden alsof ze het kampioenschap binnen hadden gehaald. We gunnen natuurlijk iedereen zijn feestje, maar zo duurde het wel errug lang voordat de langverwachte uitslagenlijstjes konden worden uitgedeeld. Onze martelgang bleek goed voor een 23e plek. De laatste ‘mixed feelings’ werden snel weggespoeld met wat biertjes. Blijkbaar vond niet iedereen het bier goed smaken want het gerstenat kwam in hoosbuien op alle aanwezigen terecht. Naarmate de avond vorderde werden de verhalen sterker. Uiteindelijk dropen de feestgangers af. De één wat minder zeker van tred dan de ander.
HB

 

 

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

Zaandam 2017

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Zaanslag 2017

Op een winderige en ietwat sombere zaterdag reisde de Azorean High af naar Zaandam voor de tweede wedstrijd van dit jaar. Dit keer stond er een wedstrijd van ongeveer 16,5km op het menu op de Zaan tussen Zaandam en Wormerveer.

Gezien de nominatie van de Zaanslag voor de FSN klassementen was de opkomst een stuk hoger dan bij de vorige wedstrijd in Weesp. Dat betekende ook de eerste serieuze krachtmeting met de concurrenten. Altijd spannend natuurlijk. Na wat wachten, ronddrentelen en keuvelen met andere roeiers mochten we dan eindelijk aan de bak. Traditiegetrouw starten we bij de Zaan in de eerste heat. Dat betekent dus geen oponthoud bij bruggen e.d. Er zijn hierdoor natuurlijk geen concurrenten waar een inhaalrace mee kan plaatsvinden, maar dit nadeel weegt niet op tegen de voordelen.

Nadat de vriendelijke dame bij de omroepinstallatie ons nog even had aangekondigd als de ‘Azorean High uit uhhhh… Urk’ konden we aantreden voor de start. Samen met de Gouteyck van Terschelling vertrokken we voor een tocht over een gevarieerd parcours. De jonge knapen van Martieme Instituut knalden uit de startblokken en probeerden voor ons bij de eerste keerboei te zijn. Maar dat was toch wel ijdele hoop. Langzaam maar zeker kropen we voor ze en na de keerboei konden we de voorsprong gestaag uitbouwen. De heenweg hadden we de wind flink tegen en moest er knap geharkt worden om de vaart erin te houden. Met name ter hoogte van de Zaanse Schans stond de wind flink op de kop.

In Wormerveer bevond zich het keerpunt en daarna was het grotendeels wind mee naar de finish. Nu kwam het erop aan. De vaart moest erin blijven. Her en der zakte de snelheid wat in, maar met een flinke eindsprint konden we een tijd neerzetten van 1:29:09 uur. Gezien de omstandigheden waren we daar best tevreden over. De sloep stond al snel weer op de kar en daarna konden we nog even genieten van een lokaal biertje.

’s Avonds bleek dat we een elfde plek hadden bereikt in het klassement. Toch wel enigszins een tegenvaller, maar daar was niks meer aan te veranderen. Op naar de volgende krachtmeting!

HB

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

Vechten op de Vecht 2017

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Voor de Azorean is de kop er weer af!

Zaterdag 1 april was het tijd voor de eerste krachtmeting tijdens het roeiseizoen. Traditiegetrouw reisden we daarvoor af naar het rustieke en sfeervolle Weesp. Terwijl andere Katwijkse ploegen op het thuiswater tekeer gingen reisde de Azorean af voor een wedstrijd van 11 km over de meanderende Vecht.

Het beloofde een grauwe dag te worden, maar de sfeer was er niet minder om. Terwijl in de auto druk werd gesproken over de toestand in de wereld reden we zonder oponthoud naar de losplaats voor de sloepen. Daar was het aanmerkelijk rustiger dan andere jaren. Het was goed te merken dat deze wedstrijd dit jaar niet was genomineerd voor de hoofdklasse. Dat scheelt toch flink wat deelnemers. Toen Gijco eenmaal zijn toeristische route over smalle dijkjes rond Weesp had afgerond kon de Azorean snel te water worden gelaten.

Nadat eerst de dames aan bod waren geweest en we ook even de drakenboten voorbij zagen stuiven was het onze beurt. Inschepen en even wat rondjes maken om in te roeien. De wedstrijdleiding had dit keer gelukkig besloten om ons vrij vooraan het startveld te plaatsen. Dat zou flink schelen in het buitenom inhalen, het oponthoud e.d.

Nadat de bijzonder humoristische commentator nog wat vrolijke opmerkingen plaatste over onze stuur konden we beginnen. Het eerste stuk ging het wind mee waarbij de snelheid af en toe richting de 12 km/u ging. Al snel hadden we de enkele eerder gestarte sloepen te pakken en kon de jacht beginnen op de gigs. Deze ranke en snelle 6 mans boten waren als eerste gestarte en hadden al een flinke voorsprong opgebouwd. Kees kon de ideale lijn aanhouden en ook het keerpunt werd soepel genomen. Dat hebben we ook wel eens anders meegemaakt.

Terug hadden we bij vlagen de wind behoorlijk tegen. Maar langzaam maar zeker konden we nog enkele gigs verschalken voordat we de finish in zicht hadden. Stevig doorbeukend en onder hetzelfde lollige commentaar passeerden we veruit als eerste sloep de finish lijn. De roeitijd kwam neer op 58 minuten en 27 seconden. Met acht man was dat goed ruim 100 watt. Zeker geen slechte prestatie. Het was uiteindelijk goed voor een derde plaats, net achter de Orkaan en de Serdon. Al met al een prima begin van het seizoen. Nu op naar de Zaan!

HB

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

Vechten op de Vecht 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Start wedstrijdseizoen 2015: Vechten op de Vecht

Het was de zaterdag voor de paasdagen, ook wel stille zaterdag genoemd. Maar echt stil is deze zaterdag niet verlopen voor het Utrechtse Weesp en omgeving. Dat was natuurlijk te wijten aan de roeiwedstrijd Vechten op de Vecht waarbij vooral de roeiers van de Azorean hun sporen hebben nagelaten.

De dag begon op dezelfde plek als waar het wedstrijdseizoen 2014 eindigde: de keukentafel van huize Haasnoot. Terwijl de vrouw deze huizes een lekker bakje koffie had geregeld dropen de roeiers één voor één binnen. Dat ‘dropen’ kan best letterlijk worden genomen want het want de dag begon druilerig. Nadat de Azorean op de kar was gezet kon de reis naar Weesp aanvangen.

Gijco (of in ieder geval zijn navigatiesysteem) besloot er een toeristische route van te maken langs allerlei troosteloze buitenwijken van het idyllische Weesp. Eenmaal in het centrum ging het van kwaad tot erger. Na een verkeerde afslag moest, met boot erachter, even worden gekeerd voor het station. Terwijl Gijco in de auto met 3 dingen tegelijk bezig was werden terloops een paal en verkeersbord door de trailer tegen de vlakte gewalst. Dit onder het toeziend oog van treinreizigers, treinpersoneel etc. Tja, en wat doe je dan. Terwijl de schade werd opgenomen kozen sommige roeiers al snel het hazenpad. Maar niet Teun… Die toverde meteen een schep uit zijn auto en begon verwoed te scheppen. De paal werd teruggezet de zaak werd dicht gestraat en er was (bijna) niks meer van te zien. Snel onderweg naar de kraan dus maar. Daar werd tijdens het wachten nog even de schade aan de trailer door Teun hersteld. Met behulp van wat creativiteit en een spanband was ie weer zo goed als nieuw.

Sloep snel te water en roeien naar de tent. Onderweg werden we nog even opgehouden vanwege de damesstart. Tijdens dit wachten stelde Floor nog even het geduld van de organisatie en de politie op de proef door de Azorean telkens wat verder te laten dobberen (of was dat de wind?), maar al snel konden we de sloep vlak voor de tent afmeren. Daar was het wachten, brood eten, sapjes drinken etc. Het zonnetje was lekker gaan schijnen, maar ook de wind liet zich steeds meer gelden.

Het palaver bracht niet veel nieuws dus snel inschepen en aan de bak. Tijdens het inroeien werden we nog even bemoedigend toegesproken door all round Ferox roeier Willem sr. Die had met de andere roeiers van de Thussen Uit zich tijdens de dames heat al laten gelden.

Na wat inroeien werden we samen met de andere deelnemers opgehokt in het sluisje van Weesp. In sneltreinvaart knalden alle sloepen stuk voor stuk het wedstrijdparcours op. Op de heenweg ging het grotendeels met de wind in de rug ruim 12 km/u. Het slingerende parcours kon zonder veel problemen worden afgelegd. Even kwamen we een beetje in de knel bij het (binnendoor) inhalen van de Orkaan, maar dat mocht niet veel naam hebben.

Als snel was het eilandje dat als keerpunt diende in zicht. Dit eilandje kon zonder veel problemen worden gerond en daarna ging het tegen de wind in richting de eindstreep. Op de terugweg begon de wind ons parten te spelen. Maar toch konden we bijna het hele veld inhalen. Moe maar voldaan kwamen we met een tijd van 57 minuten en 46 seconden over finish. Rustig peddelend werd Gijco nog even bij wat taxibusjes gedropt en roeiden wij richting de kraan. Daar begon het wachten op de trailer. In de luwte van de flatgebouwen was dat goed te doen. We moesten alleen de jongeman met de roeptoeter negeren die ongeveer 30 keer vroeg of iedereen naar de overkant van het water wilde gaan.
Nadat het bootje op de kar stond en Gijco de combinatie probleemloos op een grasveld parkeerde kwamen de koeltassen tevoorschijn. Nadat de biertjes, flessen schippersbitter en het ‘kerstpakket’ dat we van de organisatie kregen achter de kiezen zaten, was het tijd voor de prijsuitreiking. De speedcup was voor ons, dat was niet echt verrassend want op snelheid was er niet veel concurrentie. Op handicap waren we goed voor een zesde plek, ook dat viel echt niet tegen. Met een tevreden gevoel konden we weer op naar Katwijk.
HB

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

Slag op de Zaan 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Mediaspektakel op de Zaan

Meestal kan de roeisport niet op heel erg veel interesse van de pers rekenen. Wedstrijdverslagen die jarenlang trouw naar de lokale bladen zijn gestuurd worden vaak ergens achteraan weggemoffeld. De enige uitzondering die ik ken is de drukte in Friesland rondom de Harlingen-Terschelling race. Tot nu toe tenminste, want het mediaspektakel bij de Slag om de Zaan was echt ongekend.

Eerlijk is eerlijk, de roeisport is voor de leek eigenlijk niet te volgen. Zodra je aan niet-roeiers uitlegt dat de sloep die als eerste binnenkomt misschien wel helemaal onderaan de uitslagenlijst gaat eindigen worden de blikken al glazig. Laat staan als je gaat beginnen over het handicap systeem. Dat is materie waar zelf de gevorderde roeier moeite mee heeft. Toch hebben ze het in Zaandam aangedurfd en het resultaat mocht er zeker wezen!

Maar goed, het draait voor ons natuurlijk vooral om de wedstrijd. Een tocht van ongeveer 16 km over de brede en kronkelende Zaan. Niet alle concurrenten waren van de partij, maar dat mocht de pret niet drukken.
Ruim op tijd arriveerden we met de sloep bij de kraan, alwaar de kraanbaas blij was dat hij weer wat te doen had. Nadat we de sloep hadden afgemeerd kon het wachten beginnen. Dat was dit keer echt geen straf. Het zonnetje scheen lekker en de door de organisatie verstrekte zonnebrillen kwamen goed van pas. Al begonnen de vlaggen steeds strakker te staan door het aantrekkende noordoosten windje.

Na het aanschouwen van de damesteams was het onze beurt. Beetje warm roeien, checken of alles goed zit. Het is een vertrouwde routine die helpt om in de ‘wedstrijd modus’ te komen. We mochten als eerste weg, samen met de Orkaan. Onder aanmoediging van de supporters ging het eerst richting de sluis, daar werd strak om de boei gekeerd om vervolgens aan de tocht richting Wormer te beginnen. Het slingerende parcours bracht ons langs de wereldberoemde Zaanse Schans, historische pakhuizen en fabrieken. Onderweg deden allerlei fotografen (inclusief onze eigen twee ‘paparazzi’) hun best om alle sloepen goed vast te leggen. En dan waren er ook nog allerlei camerateams op het water om de wedstrijd te verslaan. Omdat we ruim voor de rest van het veld uit gingen hadden we al snel een cameraboot voor vast naast ons varen. Gelukkig hadden we daar niet veel last van en konden we ons helemaal richten op de strijd tegen de felle wind. Richting het keerpunt begon de vermoeidheid ons parten te spelen. Kees moest zijn stem soms flink verheffen om er weer de vaart in te krijgen.

Na het keerpunt in Wormer kregen we de wind weer grotendeels mee. De snelheid liep weer wat op en we probeerden het gat met de concurrenten zo groot mogelijk te maken. Met een tijd van 1 uur en 27 minuten kwamen we onder luide aanmoedigingen binnen. Terwijl wij probeerden weer een beetje op adem te komen, moest Kees met zijn hese stem nog even snel een interviewtje geven aan het Noord-Hollands dagblad. Daarbij was het voor journalist vooral een hele uitdaging om de sloepnaam goed te kunnen onthouden.
Nadat de sloep weer goed en wel op de kar stond kwamen de koelboxen tevoorschijn. Toen ook de Thussen Uiters in het zonnetje aanschoven was het tijd voor wat verenigingsbinding.

Met een zongebruind koppetje konden we weer terug naar ons kustdorp. Thuis nog even op RTV Noord-Holland het live verslag zitten kijken. Beetje gek om opeens alle teamleden en jezelf zo te zien ploeteren, maar het was best een mooie reportage geworden. Complimenten aan de organisatie, het was weer een geslaagde dag met opnieuw een zesde plaats als resultaat.

Hugo Barnhoorn

 

 

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

De Kaagrace van 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Katwijkers annexeren Kaagsociëteit tijdens de Kaagrace

Op 6 juni werd de Kaagrace geroeid. Een race die inmiddels is uitgegroeid tot een bijzonder leuk evenement waar teams uit het hele land op af komen. Ook dit jaar was het aantal deelnemers weer flink. Dat is ook niet zo gek, want de wedstrijd was genomineerd voor zowel het heren als het dames klassement. De Katwijkse delegatie was dit keer ook ongekend groot. Van Ferox deden alle drie de sloepen mee. Ook de dames en heren van de starterscursus waren present. Zij zouden na 10 trainingen hun eerste wedstrijd gaan beleven. Tel daarbij op de teams van het Pulletje en het Rosétje en een flink aantal supporters en je mag spreken van een Katwijkse invasie.

Die invasie kwam wel geleidelijk op gang. Een aantal roeiers vertrokken om 09.00 uur met de Thussen Uit en de Azorean richting de starttoren. Anderen moesten thuis eerst boodschappen doen of verwachtten 10 kuub open haard hout. Die kwamen dus later met de Bacchus of andere manieren die kant op. Met een bakje koffie erbij was het goed toeven, zo lang je tenminste uit de wind en in het zonnetje bleef.

Als eerste waren de cursisten aan de beurt. Zij mochten aantreden in de laatste heat van de dames start. Aangevuld met twee recreanten verschenen zij aan de startlijn. Meteen al was te zien dat er tijdens de cursus veel aandacht was besteed aan de techniek. Het zag er strak uit en al snel konden zij koers zetten naar de damessloepen uit de eerdere startgroepen. Onder luide aanmoedigingen kwamen zij ruim voor de andere sloepen langs de starttoren. Het lange stuk tegen wind begon zijn tol wel te eisen, maar toch konden zij de voorsprong verder uitbouwen. Moe maar voldaan kwamen ze over de finish.

Terwijl deze heren en dames na de gedane arbeid al naar de bar konden gaan, was het tijd voor ons om ons voor te bereiden. Na het palaver was het direct inschepen en warm roeien. In tegenstelling tot andere jaren was er nu geen snelle startgroep die als eerste mocht vertrekken. We zaten in de laatste start en dat zou wel eens voor problemen kunnen zorgen in de smalle Boerensloot. Als we daar achter een langzame sloep zouden zitten waren we kansloos. Iedereen inhalen in de eerste kilometers voor de Boerenbuurt was dus noodzakelijk.

Direct na de start kon de jacht beginnen. Kees deed er alles aan om het maximale eruit te halen. Eenmaal voorbij Van Lent kwam de inhaalrace lekker op gang. Hier en daar moest een klein buitenbochtje worden genomen, maar verder leek het allemaal prima te gaan. Al zat Kees soms inwendig en uitwendig te vloeken vanwege de chaos van boten die hij voor zich zag opdoemen. Ter hoogte van de afslag naar Rijpwetering, ruim voor de Boerensloot, hadden we alle sloepen ingehaald. De eerste doelstelling was dus bereikt.

Op de stukken waar we met de wind mee roeiden was het verziekend heet, maar niet veel later keerden we weer terug naar de Kagerplassen. Daar kon aan de lange rit tegen de wind in worden begonnen. Hier moest het verschil worden gemaakt. De afstand met de achterliggers moest en zou groter worden. Inmiddels was Arie Ketting met zijn sloep naast ons komen varen om ons aan te moedigen. Ook fotograaf Gijs kwam regelmatig langszij om vanuit allerlei hoeken zijn plaatjes te schieten. Dat hij daarbij flink nat werd van de boeggolven mocht de pret niet drukken.

Het was flink bikkelen, maar met een tijd van 1 uur en ruim 42 minuten kwamen we kapot gestreden over de finish. Na een aantal minuten gevolgd door de Orkaan en de Visbyvaarder. Die hadden het dus zeker beter dan ons gedaan. Maar goed, we hebben alles gegeven en meer zat er voor ons gewoon niet in. Snel afmeren en even opfrissen dus. Wat daarna gebeurde is een typisch Katwijks fenomeen. Namelijk zoveel mogelijk koelboxen en tassen opentrekken en alles uitstallen (en dat ook nog vlak voor de bar waar de rest van het volk zijn bier e.d. moest halen). Er was echt geen nee te koop. Worst, kaas, nootjes noem het allemaal maar op. En ook het bier en de andere dranken vloeiden rijkelijk. Onder een lekker brandend zonnetje was er genoeg tijd om bij te praten en anekdotes uit te wisselen. Tijdens de loterij konden er ook nog een paar bossen touw worden gescoord. Die komen natuurlijk altijd van pas. Toen de bodem van alle tassen eindelijk in zicht kwam was het tijd om huiswaarts te gaan. Niets te vroeg want sommigen begonnen al aardig met een dubbele tong te praten.

Het jacht van Jan Willem Kuijt was alweer present (hiervoor onze dank, want terug roeien was geheid een fiasco geworden!) en de sloepen werden er soepeltjes achter geknoopt. De terugreizen na afloop van de Kaagrace zijn roemrucht. Dit keer viel er gelukkig niemand in het water. Al werd er natuurlijk weer veel gelachen en moesten er tijdens het varen nog wel wat blazen geleegd worden . Al met al een mooie sportieve dag.

HB

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

Respec op de lek 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Azorean High prolongeert titel op de Lek

Eén van de hoogtepunten van 2014 was Repec op de Lek. Niet vanwege het grote deelnemersveld of de correcte toepassing van het handicapsysteem. Nee, de uitslag is niet veel soeps. Eventuele stroom wordt niet meegerekend en ook met de afstand wordt in de berekening wat gerommeld. Wat dan wel? Nou… het is een leuke kleinschalige wedstrijd, er heerst een gezellige sfeer en het is niet te ver rijden. Een leuke dag die ook nog ‘bekroond’ werd met een 1e plaats. Kortom in 2015 mocht deze wedstrijd niet ontbreken.

Daar gingen we dus weer, over de mooie slingerende Lekdijk naar Culemborg. Het deelnemersveld was dit jaar iets groter dan 2014. Al was serieuze concurrentie uit het klassement niet aanwezig. Alhoewel, Neerlands hoop in bange dagen was ruimschoots vertegenwoordigd. Dan doelen wij op het korps Mariniers. Of eigenlijk, de oud Mariniers. Ze zijn al meer dan een jaar bezig met de voorbereidingen voor de oversteek naar Engeland per roeisloep. Ze beschikken inmiddels al over minimaal vier roeisloepen en zetten zich in voor het goede doel: kameraden die worstelen met post-traumatische stress. Een nobel streven natuurlijk, maar echt bescheiden zijn ze niet aangelegd. Omdat Culemborg als een soort thuishaven dienst doet hadden ze extra uitgepakt. Kraampjes met handelswaar, wapperende vaandels, overal auto’s die met hun logo beplakt waren. Maar ja… zij hebben volgens eigen zeggen het sloeproeien op de kaart gezet. Dus dan mag je best een beetje uitpakken.

Over naar ons eigen team. Dit keer in een 8-mans bezetting. Uiteraard ontbrak onze vast cameraman niet en als kers op de taart kwam de familie Van Beelen ons ook nog aanmoedigen. Ook de gastvrijheid was weer top. Van de verkeersregelaars tot het kranen en van de koffie tot de pasta maaltijd. Alles even vriendelijk en vlot. Alhoewel, na afloop van de wedstrijd bleek het weiland waar de auto’s en de trailers stonden met een hek te zijn afgesloten. Het duurde dus wel even voordat we de sloep weer uit het water konden halen.

De wedstrijd bestaat uit twee rondjes op de Lek, één van 12km en één van 4km. Bij gebrek aan concurrenten was de temperatuur onze grootste vijand. Het was drukkend warm en al snel brak het zweet ons aan alle kanten uit. Alsof je aan het roeien was met een elektrische deken om je heen.
Op wat gerommel bij het keerpunt na verliep de wedstrijd echter vlekkeloos. Kees joeg met zijn stuurmanskunsten nog wel even een binnenvaartschipper de stuipen op het lijf, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. Ruim voor de rest van het veld kwamen we als eerste weer de haven binnen. Al snel vonden we een plekje in de schaduw om weer op krachten te komen.
Omdat het al richting ‘blookertijd’ ging besloot Gijs om maar alvast een biertje open te trekken. Wij moesten nog maar even genoegen nemen met water en eventueel een bordje pasta.

Gelukkig konden we ons al snel klaar maken voor de sprint. Door de uiterst gevatte spreekstalmeester werd iedereen rap weggeschoten. Daarbij haalde hij zich wel de woede van de oud mariniers op de hals door ze voor soldaten uit te maken. De korte ronde liep ook best lekker, al had de eerste heat wel een wissel getrokken op onze gesteldheid. Uitgeput liepen we de haven weer binnen. Zoals eerder gezegd konden we de trailer nog niet ophalen uit het weiland, dus zat er maar één ding op. De koelboxen gingen open en een enkeling nam nog even een frisse duik.
Na enige tijd kon Bas toch de trailer onder de kraan parkeren en bleek dat ook als de meeste een bakje op hebben het allemaal nog prima kan verlopen.

Tja en toen de prijsuitreiking. De spanning werd door de organisatie flink opgebouwd. We bleken 1e bij de lange afstand en 1e bij de korte afstand. Spannend dus wie er overall winnaar zou zijn. Al voelde het wel een beetje als ‘kampioen van de armoe’ toch was het een leuk opstekertje. Des te meer omdat het complete team nog aanwezig was. Dat was wel een fotootje waard.

HB

 

 

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

Amsterdam 10 oktober 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Grachtenrace Amsterdam: wedstrijd of evenement?

Op zaterdag 10 oktober vertrok de Azorean incl. bemanning naar Amsterdam voor de Grachtenrace 2015. Een wedstrijd die bij zowel roeiers als stuurman voor een verhoogde bloeddruk kan zorgen. Het wedstrijdparcours gaat onder andere door de smalle grachten waar inhalen onmogelijk is en de gekste dingen kunnen gebeuren. En als je dan als snelle sloep alles en iedereen zo snel mogelijk voorbij moet om nog een beetje goede klassering te halen, dan ben je eigenlijk aan de goden overgeleverd.

Toch is het een wedstrijd waar met veel plezier naartoe wordt geleefd. In opperbeste stemming vertrokken we dan ook naar de hoofdstad. Dit jaar was de route weer grotendeels als vanouds. Al was start/finish verplaatst naar het Olympisch stadion. Weer eens wat anders dan het kale en tochtige Java eiland.
Dit betekende in ieder geval dat gebruik van de helling aan het Binnen IJ geen optie meer was. Er moest weer ouderwets gekraand worden. ’s Ochtends konden we dus meteen al aansluiten in de lange rij met trailers en netje op onze beurt wachten. Op zich geen straf want met een bakje koffie erbij was het in het zonnetje best aardig uit te houden.

De organisatie van de Grachtenrace had in haar oneindige wijsheid besloten om ons als 96e van de 142 deelnemers te laten vertrekken. Met alle langzame sloepen voor ons voorspelden alle roeiprofeten chaotische taferelen. Opstoppingen van epische proporties en een vertraging waar zelfs de NS zich voor zou schamen.

Inroeien was er in ieder geval niet bij want achter de startlijn was het een drukte van belang met allerlei sloepen die (netjes op volgorde) lagen te wachten voor vertrek. Na de start dus niet meteen volle bak weg roeien, maar gedoseerd weg om verzuring en kramp te voorkomen. Vlak voor de start gaf Kees nog even snel wat instructies: goed luisteren en je niet af laten leiden. Klinkt simpel, maar in het heetst van de strijd wil het nog wel eens misgaan.
Na het startschot begon de jacht op de 95 voorgangers. De adviezen van Kees leken al snel vergeten, want bij de één van de eerste bruggen sneuvelde al een riem. De roeier in kwestie (we noemen geen namen) kon snel het reserve exemplaar pakken en door met de strijd.

De ene na de andere sloep werd ingehaald. Soms soepel, maar soms ook met de nodige strijd. Als ze na de eerste waarschuwing niet opzij gingen, dan moest het maar met geweld gebeuren. En dat gaat natuurlijk gepaard met krachttermen over en weer. Helaas zijn er best wat sloepen die het wedstrijdelement niet begrijpen. Die vinden het vreemd als je hard aan komt varen en er snel langs wil. Een enkeling blijft zelfs op zijn dooie gemak in het midden varen. Zij vinden de Grachtenrace niet zozeer een race, maar vooral een gezellig evenement. En de sloepen die bezig zijn met de wedstrijd zijn maar lastig.
Gek genoeg hadden we de meeste strijd met andere sloepen al voor de grachten gehad. In de grachten zelf lag er natuurlijk wel eens een rondvaartboot in de weg en soms wist een motorbootje even niet zo snel een veilig heenkomen te zoeken. Maar de sloepen die we tegenkwamen gingen vaak prima aan de kant of lieten zelfs de riemen aan één kant lopen.

Als slotakkoord moest na de grachten de beruchte Kostverlorenvaart nog worden afgeroeid. Een lang recht stuk vanuit het centrum terug naar het Olympisch stadion. Saai, maar wel breed genoeg om nog een paar sloepen in te halen. Met een tijd van 2:02:38 uur waren we weer binnen.
Na de wedstrijd was er natuurlijk weer tijd voor het traditionele biertje, dit keer aangevuld met een schippersbittertje van Willem Beelen jr en hartige hapjes van de Thussen Uit. Omdat we onszelf niet als kanshebbers voor de winst hadden ingeschat, vertrokken we bijtijds weer naar Katwijk. We moesten genoegen nemen met een 14e plaats (incl een bescheiden bekertje) . De Bacchus en de Thussen Uit eindigden op een knappe 53e en 78e plaats.
HB

Please select the social network you want to share this page with: