Author Floor Maitimo

The most innovative designers consciously reject the standard option box and cultivate an appetite for thinking wrong.

05

jul 2017

Slag op de Zaan 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Mediaspektakel op de Zaan

Meestal kan de roeisport niet op heel erg veel interesse van de pers rekenen. Wedstrijdverslagen die jarenlang trouw naar de lokale bladen zijn gestuurd worden vaak ergens achteraan weggemoffeld. De enige uitzondering die ik ken is de drukte in Friesland rondom de Harlingen-Terschelling race. Tot nu toe tenminste, want het mediaspektakel bij de Slag om de Zaan was echt ongekend.

Eerlijk is eerlijk, de roeisport is voor de leek eigenlijk niet te volgen. Zodra je aan niet-roeiers uitlegt dat de sloep die als eerste binnenkomt misschien wel helemaal onderaan de uitslagenlijst gaat eindigen worden de blikken al glazig. Laat staan als je gaat beginnen over het handicap systeem. Dat is materie waar zelf de gevorderde roeier moeite mee heeft. Toch hebben ze het in Zaandam aangedurfd en het resultaat mocht er zeker wezen!

Maar goed, het draait voor ons natuurlijk vooral om de wedstrijd. Een tocht van ongeveer 16 km over de brede en kronkelende Zaan. Niet alle concurrenten waren van de partij, maar dat mocht de pret niet drukken.
Ruim op tijd arriveerden we met de sloep bij de kraan, alwaar de kraanbaas blij was dat hij weer wat te doen had. Nadat we de sloep hadden afgemeerd kon het wachten beginnen. Dat was dit keer echt geen straf. Het zonnetje scheen lekker en de door de organisatie verstrekte zonnebrillen kwamen goed van pas. Al begonnen de vlaggen steeds strakker te staan door het aantrekkende noordoosten windje.

Na het aanschouwen van de damesteams was het onze beurt. Beetje warm roeien, checken of alles goed zit. Het is een vertrouwde routine die helpt om in de ‘wedstrijd modus’ te komen. We mochten als eerste weg, samen met de Orkaan. Onder aanmoediging van de supporters ging het eerst richting de sluis, daar werd strak om de boei gekeerd om vervolgens aan de tocht richting Wormer te beginnen. Het slingerende parcours bracht ons langs de wereldberoemde Zaanse Schans, historische pakhuizen en fabrieken. Onderweg deden allerlei fotografen (inclusief onze eigen twee ‘paparazzi’) hun best om alle sloepen goed vast te leggen. En dan waren er ook nog allerlei camerateams op het water om de wedstrijd te verslaan. Omdat we ruim voor de rest van het veld uit gingen hadden we al snel een cameraboot voor vast naast ons varen. Gelukkig hadden we daar niet veel last van en konden we ons helemaal richten op de strijd tegen de felle wind. Richting het keerpunt begon de vermoeidheid ons parten te spelen. Kees moest zijn stem soms flink verheffen om er weer de vaart in te krijgen.

Na het keerpunt in Wormer kregen we de wind weer grotendeels mee. De snelheid liep weer wat op en we probeerden het gat met de concurrenten zo groot mogelijk te maken. Met een tijd van 1 uur en 27 minuten kwamen we onder luide aanmoedigingen binnen. Terwijl wij probeerden weer een beetje op adem te komen, moest Kees met zijn hese stem nog even snel een interviewtje geven aan het Noord-Hollands dagblad. Daarbij was het voor journalist vooral een hele uitdaging om de sloepnaam goed te kunnen onthouden.
Nadat de sloep weer goed en wel op de kar stond kwamen de koelboxen tevoorschijn. Toen ook de Thussen Uiters in het zonnetje aanschoven was het tijd voor wat verenigingsbinding.

Met een zongebruind koppetje konden we weer terug naar ons kustdorp. Thuis nog even op RTV Noord-Holland het live verslag zitten kijken. Beetje gek om opeens alle teamleden en jezelf zo te zien ploeteren, maar het was best een mooie reportage geworden. Complimenten aan de organisatie, het was weer een geslaagde dag met opnieuw een zesde plaats als resultaat.

Hugo Barnhoorn

 

 

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

De Kaagrace van 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Katwijkers annexeren Kaagsociëteit tijdens de Kaagrace

Op 6 juni werd de Kaagrace geroeid. Een race die inmiddels is uitgegroeid tot een bijzonder leuk evenement waar teams uit het hele land op af komen. Ook dit jaar was het aantal deelnemers weer flink. Dat is ook niet zo gek, want de wedstrijd was genomineerd voor zowel het heren als het dames klassement. De Katwijkse delegatie was dit keer ook ongekend groot. Van Ferox deden alle drie de sloepen mee. Ook de dames en heren van de starterscursus waren present. Zij zouden na 10 trainingen hun eerste wedstrijd gaan beleven. Tel daarbij op de teams van het Pulletje en het Rosétje en een flink aantal supporters en je mag spreken van een Katwijkse invasie.

Die invasie kwam wel geleidelijk op gang. Een aantal roeiers vertrokken om 09.00 uur met de Thussen Uit en de Azorean richting de starttoren. Anderen moesten thuis eerst boodschappen doen of verwachtten 10 kuub open haard hout. Die kwamen dus later met de Bacchus of andere manieren die kant op. Met een bakje koffie erbij was het goed toeven, zo lang je tenminste uit de wind en in het zonnetje bleef.

Als eerste waren de cursisten aan de beurt. Zij mochten aantreden in de laatste heat van de dames start. Aangevuld met twee recreanten verschenen zij aan de startlijn. Meteen al was te zien dat er tijdens de cursus veel aandacht was besteed aan de techniek. Het zag er strak uit en al snel konden zij koers zetten naar de damessloepen uit de eerdere startgroepen. Onder luide aanmoedigingen kwamen zij ruim voor de andere sloepen langs de starttoren. Het lange stuk tegen wind begon zijn tol wel te eisen, maar toch konden zij de voorsprong verder uitbouwen. Moe maar voldaan kwamen ze over de finish.

Terwijl deze heren en dames na de gedane arbeid al naar de bar konden gaan, was het tijd voor ons om ons voor te bereiden. Na het palaver was het direct inschepen en warm roeien. In tegenstelling tot andere jaren was er nu geen snelle startgroep die als eerste mocht vertrekken. We zaten in de laatste start en dat zou wel eens voor problemen kunnen zorgen in de smalle Boerensloot. Als we daar achter een langzame sloep zouden zitten waren we kansloos. Iedereen inhalen in de eerste kilometers voor de Boerenbuurt was dus noodzakelijk.

Direct na de start kon de jacht beginnen. Kees deed er alles aan om het maximale eruit te halen. Eenmaal voorbij Van Lent kwam de inhaalrace lekker op gang. Hier en daar moest een klein buitenbochtje worden genomen, maar verder leek het allemaal prima te gaan. Al zat Kees soms inwendig en uitwendig te vloeken vanwege de chaos van boten die hij voor zich zag opdoemen. Ter hoogte van de afslag naar Rijpwetering, ruim voor de Boerensloot, hadden we alle sloepen ingehaald. De eerste doelstelling was dus bereikt.

Op de stukken waar we met de wind mee roeiden was het verziekend heet, maar niet veel later keerden we weer terug naar de Kagerplassen. Daar kon aan de lange rit tegen de wind in worden begonnen. Hier moest het verschil worden gemaakt. De afstand met de achterliggers moest en zou groter worden. Inmiddels was Arie Ketting met zijn sloep naast ons komen varen om ons aan te moedigen. Ook fotograaf Gijs kwam regelmatig langszij om vanuit allerlei hoeken zijn plaatjes te schieten. Dat hij daarbij flink nat werd van de boeggolven mocht de pret niet drukken.

Het was flink bikkelen, maar met een tijd van 1 uur en ruim 42 minuten kwamen we kapot gestreden over de finish. Na een aantal minuten gevolgd door de Orkaan en de Visbyvaarder. Die hadden het dus zeker beter dan ons gedaan. Maar goed, we hebben alles gegeven en meer zat er voor ons gewoon niet in. Snel afmeren en even opfrissen dus. Wat daarna gebeurde is een typisch Katwijks fenomeen. Namelijk zoveel mogelijk koelboxen en tassen opentrekken en alles uitstallen (en dat ook nog vlak voor de bar waar de rest van het volk zijn bier e.d. moest halen). Er was echt geen nee te koop. Worst, kaas, nootjes noem het allemaal maar op. En ook het bier en de andere dranken vloeiden rijkelijk. Onder een lekker brandend zonnetje was er genoeg tijd om bij te praten en anekdotes uit te wisselen. Tijdens de loterij konden er ook nog een paar bossen touw worden gescoord. Die komen natuurlijk altijd van pas. Toen de bodem van alle tassen eindelijk in zicht kwam was het tijd om huiswaarts te gaan. Niets te vroeg want sommigen begonnen al aardig met een dubbele tong te praten.

Het jacht van Jan Willem Kuijt was alweer present (hiervoor onze dank, want terug roeien was geheid een fiasco geworden!) en de sloepen werden er soepeltjes achter geknoopt. De terugreizen na afloop van de Kaagrace zijn roemrucht. Dit keer viel er gelukkig niemand in het water. Al werd er natuurlijk weer veel gelachen en moesten er tijdens het varen nog wel wat blazen geleegd worden . Al met al een mooie sportieve dag.

HB

Please select the social network you want to share this page with:

05

jul 2017

Respec op de lek 2015

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Azorean High prolongeert titel op de Lek

Eén van de hoogtepunten van 2014 was Repec op de Lek. Niet vanwege het grote deelnemersveld of de correcte toepassing van het handicapsysteem. Nee, de uitslag is niet veel soeps. Eventuele stroom wordt niet meegerekend en ook met de afstand wordt in de berekening wat gerommeld. Wat dan wel? Nou… het is een leuke kleinschalige wedstrijd, er heerst een gezellige sfeer en het is niet te ver rijden. Een leuke dag die ook nog ‘bekroond’ werd met een 1e plaats. Kortom in 2015 mocht deze wedstrijd niet ontbreken.

Daar gingen we dus weer, over de mooie slingerende Lekdijk naar Culemborg. Het deelnemersveld was dit jaar iets groter dan 2014. Al was serieuze concurrentie uit het klassement niet aanwezig. Alhoewel, Neerlands hoop in bange dagen was ruimschoots vertegenwoordigd. Dan doelen wij op het korps Mariniers. Of eigenlijk, de oud Mariniers. Ze zijn al meer dan een jaar bezig met de voorbereidingen voor de oversteek naar Engeland per roeisloep. Ze beschikken inmiddels al over minimaal vier roeisloepen en zetten zich in voor het goede doel: kameraden die worstelen met post-traumatische stress. Een nobel streven natuurlijk, maar echt bescheiden zijn ze niet aangelegd. Omdat Culemborg als een soort thuishaven dienst doet hadden ze extra uitgepakt. Kraampjes met handelswaar, wapperende vaandels, overal auto’s die met hun logo beplakt waren. Maar ja… zij hebben volgens eigen zeggen het sloeproeien op de kaart gezet. Dus dan mag je best een beetje uitpakken.

Over naar ons eigen team. Dit keer in een 8-mans bezetting. Uiteraard ontbrak onze vast cameraman niet en als kers op de taart kwam de familie Van Beelen ons ook nog aanmoedigen. Ook de gastvrijheid was weer top. Van de verkeersregelaars tot het kranen en van de koffie tot de pasta maaltijd. Alles even vriendelijk en vlot. Alhoewel, na afloop van de wedstrijd bleek het weiland waar de auto’s en de trailers stonden met een hek te zijn afgesloten. Het duurde dus wel even voordat we de sloep weer uit het water konden halen.

De wedstrijd bestaat uit twee rondjes op de Lek, één van 12km en één van 4km. Bij gebrek aan concurrenten was de temperatuur onze grootste vijand. Het was drukkend warm en al snel brak het zweet ons aan alle kanten uit. Alsof je aan het roeien was met een elektrische deken om je heen.
Op wat gerommel bij het keerpunt na verliep de wedstrijd echter vlekkeloos. Kees joeg met zijn stuurmanskunsten nog wel even een binnenvaartschipper de stuipen op het lijf, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. Ruim voor de rest van het veld kwamen we als eerste weer de haven binnen. Al snel vonden we een plekje in de schaduw om weer op krachten te komen.
Omdat het al richting ‘blookertijd’ ging besloot Gijs om maar alvast een biertje open te trekken. Wij moesten nog maar even genoegen nemen met water en eventueel een bordje pasta.

Gelukkig konden we ons al snel klaar maken voor de sprint. Door de uiterst gevatte spreekstalmeester werd iedereen rap weggeschoten. Daarbij haalde hij zich wel de woede van de oud mariniers op de hals door ze voor soldaten uit te maken. De korte ronde liep ook best lekker, al had de eerste heat wel een wissel getrokken op onze gesteldheid. Uitgeput liepen we de haven weer binnen. Zoals eerder gezegd konden we de trailer nog niet ophalen uit het weiland, dus zat er maar één ding op. De koelboxen gingen open en een enkeling nam nog even een frisse duik.
Na enige tijd kon Bas toch de trailer onder de kraan parkeren en bleek dat ook als de meeste een bakje op hebben het allemaal nog prima kan verlopen.

Tja en toen de prijsuitreiking. De spanning werd door de organisatie flink opgebouwd. We bleken 1e bij de lange afstand en 1e bij de korte afstand. Spannend dus wie er overall winnaar zou zijn. Al voelde het wel een beetje als ‘kampioen van de armoe’ toch was het een leuk opstekertje. Des te meer omdat het complete team nog aanwezig was. Dat was wel een fotootje waard.

HB

 

 

Please select the social network you want to share this page with: