Author Floor Maitimo

The most innovative designers consciously reject the standard option box and cultivate an appetite for thinking wrong.

13

jul 2017

Respec op de Lec 2017

Posted by / in Verslagen / No comments yet

“Respec op de Lec” in Culemborg van 2017.

In de eerste helft van juli wordt sinds 5 jaar een sloeproeiwedstrijd in Culemborg gehouden. Dit jaar op zaterdag 8 juli. De organisatoren hebben die wedstrijd de naam “Respec op de Lec” meegegeven. Volgens de verhalen is de eerste wedstrijd gehouden toen er een roeister uit Muiden in Culemborg ging wonen en de lokale sportliefhebbers wist te bewegen tot het organiseren van een sloeproeiwedstrijd. Intussen is deze wedstrijd een echt evenement geworden.

De organisatie is prima, evenals de locatie en de gezelligheid en bovendien lijkt het er op dat de weergoden ook in de organisatie zitten, want het is er altijd prachtig stralend weer. Ook dit jaar. Misschien wel wat te, want het was smoorheet, zeker om te roeien. En veel wind was er niet.

De wedstrijd wordt geroeid op de Lek en bestaat uit twee onderdelen. ’s Morgens de lange wedstrijd van iets meer dan 11 km en ’s middags de korte wedstrijd van 4 km, eufemistisch “sprint” gedoopt.

Dit jaar deden er in totaal 37 ploegen mee. Omdat de wedstrijd niet is genomineerd en waarschijnlijk omdat de vakantietijd is aangebroken, gaven de absolute topploegen in Culemborg forfait. Ook de Azorean High ploeg was niet compleet met eigen teamleden, maar Merijn de Haas, roeier van de gerenommeerde Twirre-ploeg uit Makkum, wilde graag met ons meeroeien.

Een tweetal allochtonen in de AH-ploeg, Oegstgeestenaar Frank en een Voorhouter Siem, wilden op weg naar Culemborg liever niet geassocieerd worden met de “Kattikkers” en reisden daarom al twee dagen eerder met eigen slaapgelegenheid naar Culemborg om daar op de camping, wat tevens de wedstrijdlokatie is, een weekeindje te blijven.

Voor de eerste start werd er op verzoek van de organisatie door alle ploegen een minuut stilte in acht genomen vanwege een overlijden. Daarbij werd de traditionele groet door de roeiers gebracht.

Na de nodige voorbereidingen werd er klassiek gestart: de op papier langzaamsten het eerst, de op papier snelsten als laatsten. De Azorean High startte daarom in beide wedstrijden als laatste. Voor de AH-roeiers is het dan een uitdaging om te proberen alles in te halen. In de ochtendwedstrijd zou dat misschien mogelijk zijn, hoewel het tijdverschil tussen de eerst startenden en de laatst startenden maar een kleine 20 minuten is. En om dat goed te maken in ongeveer een uur roeien is moeilijk.

Ondanks de verzengende hitte probeerde de AH-ploeg toch zo snel mogelijk te varen. De ene na de andere sloep werd in- en voorbij gelopen. Halverwege de wedstrijd kreeg de AH-ploeg te maken met een tegenslag. Het voetenboord van Merijn schoot los, waardoor hij alleen nog kon afzetten door zijn voeten tegen de doft van z’n voorganger Leendert te zetten. Zeker geen ideale roeihouding, maar Merijn bleef onverminderd hard sleuren aan zijn riem.

Na het keerpunt werden in de droogoven de meeste sloepen ingehaald. Dat ging steeds sneller. Logisch natuurlijk, want de langzaamste sloepen waren als eersten gestart. Ondanks dat het voor de AH-ploeg maar een uurtje roeien was, lag uitdroging zeker op de loer. Blijven drinken was daarom het motto.

Na 1 uur en 33 seconden finishte de AH, niet als eerste, maar als vierde. Drie sloepen waren de AH dus weten voor te blijven.

In de middagpauze tussen de beide wedstrijden kon er worden gegeten. Gratis, want dat was bij de inschrijfprijs inbegrepen. Voor veel anderen had het aanvullen van het opgelopen niet-alcoholische-vochttekort van de eerste wedstrijd echter een veel hogere prioriteit.

Daarna volgde de tweede wedstijd. “Sprint” genoemd door de organisatie. “Slechts” 4 km. Maar zelfs voor de snelle AH was dat afgelopen zaterdag toch 20 min en 42 sec roeien. Vreemd eigenlijk, want bij andere sporten heet een inspanning van die duur een “stayers-afstand” (hardlopen, schaatsen, zwemmen). Inderdaad wordt er in een korte wedstrijd toch anders gedoseerd dan in een langere wedstrijd. Dat is duidelijk te horen aan de actuele GPS-roeisnelheden die door stuurman Cees worden doorgegeven tijdens de race. Dit uiteraard om de roeiers op te zwepen tot nog grotere inspanningen.

Ook in deze korte wedstrijd werden wel een aantal sloepen ingelopen, maar lang niet allemaal natuurlijk. Na de wedstrijd werd door heel veel ploegen, inclusief die van de AH, genoten van veel vocht. Eerst van het zwemvocht van de Lek zelf, daarna van het vocht voor de inwendige mens.

De prijsuitreiking vond plaats nadat alle sloepen weer op de trailers waren gezet. Toen bleek dat de AH, zoals verwacht, in beide wedstrijden de snelste tijd had geroeid. Dat zegt echter helemaal niets, omdat het door de ploegen geroeide vermogen de uitslag bepaalt. Dit maal bleek dat echter ook de AH te zijn. In de eerste wedstrijd was er 96 Watt per roeier geleverd (10 Watt meer dan de tweede ploeg) en in de tweede wedstrijd 112 Watt. Hier was het verschil met de nummers twee en drie echter maar 3 Watt.

Na een prachtdag, en niet alleen vanwege het resultaat, togen de autochtone Katwijkers moe maar voldaan weer naar huis. Uiteraard bedanken we Merijn dat hij zo vriendelijk is geweest om ons in deze wedstrijd letterlijk te komen versterken.

(Met dank ook aan Danielle van Leeuwen voor de foto’s).

 

 

05

jul 2017

De HT van 2017

Posted by / in Verslagen / No comments yet

HT 2017: geen makkelijke oversteek

Na maanden van trainen was het dan eindelijk zover. De dag van de Harlingen-Terschelling race. Altijd weer een bijzonder evenement. De dagen voorafgaand aan de wedstrijd worden de weerberichten nauwlettend in de gaten gehouden. Menigeen hoopt op een flink tegenwindje zodat de Waddenzee verandert in een golfslagbad. Wat dat betreft kregen we aardig waar we op gehoopt hadden, maar of dat nu zo goed uitpakte…

De dag begon echter nagenoeg windstil. ’s Ochtends stak een grote delegatie Katwijkse roeiers vanaf Terschelling het Wad over naar Harlingen. Er was nagenoeg geen wind en het zeetje was zo vlak als een spiegel. De zon liet zich al aardig gelden en het zou dus wel eens een flink zweterig wedstrijdje kunnen worden.

Eenmaal in Harlingen lag de Azorean al op ons te wachten. Het was zoeken naar een schaduwplekje maar her en der konden roeiers wat verkoeling vinden onder geparkeerde trailers. Hiervandaan konden we aanschouwen hoe nestor Arie Kuijt samen met andere roeiers uit het Pulletje een wervelend interview afgaf voor de camera van PodKat. Dit in verband met een heuse mini documentaire. Het initiatief voor deze docu lag bij onze eigen Paul vd Linde, maar omdat het Pulletje wel beschikt over een eigen volgboot en wij niet gingen zij er met de onsterfelijke eer en potentiële roem vandoor.

Na wat liters water achterover te hebben gegooid kon ook voor ons het inschepen beginnen. Her en der toch wel wat gespannen bekjes natuurlijk want je wil toch zo goed mogelijk presteren. Tijdens het inroeien merkten we al dat het windje flink aan het aantrekken was. De pittige noordoosten wind zou wel eens een belangrijke rol kunnen spelen bij het succes of falen van deze oversteek.

Na het aftellen werd gecontroleerd maar wel met een flink tempo naar het havenhoofd van Harlingen geroeid. Daar zou de tijd in gaan en kon de wedstrijd echt beginnen. Eenmaal uit de haven was duidelijk dat er behoorlijk wat deining stond. De dwarse golven sloegen tegen de boot aan en menig stuurboord roeier had als snel een nat pak. Desondanks zat de vaart er goed in kon snel afscheid genomen worden van de rest van onze startgroep. Af en toe veroorzaakten passerende redboten en andere schepen nog wat extra golfslag. Het eerste stuk van de race bleef het water hierdoor onrustig, maar toch konden we de Azorean goed op snelheid houden. Al vereiste dit wel flink wat kracht en concentratievermogen. Telkens opletten hoe je met je riem uitkomt in de golven, direct druk zetten en ook bij het terughalen opletten dat je niet vast komt te zitten. Het vroeg allemaal behoorlijk wat van ons.

Dat begon in het tweede deel van de race zijn tol te eisen. De slag werd rommeliger en de snelheid liep terug. Dit tot frustratie van de stuur. Kees probeerde iedereen goed bij de les te houden en gooide de verbale zweep er flink over. Maar het bleef ploeteren. Dat zagen we ook wel aan het langzame tempo waarmee we andere sloepen inhaalden. Nadat we ons over de Vlietstroom hadden geworsteld kon de laatste fase van de wedstrijd beginnen. In het Schuitegat hadden we zowel de wind als de stroom tegen. De laatste reserves werden aangeboord, nog snel even wat eten of drinken erin en er tegenaan. Aan het begin van het Schuitegat kwamen we erg veel sloepen tegen, maar die konden gelukkig zonder veel problemen worden ingehaald.

Toen ook de reserves aan hun eindje raakten kwam het aan op karakter. Het hoofd niet laten hangen, maar verstand op nul is dan het devies. Maar als alles zeer doet en armen en benen regelmatig in een kramp schieten valt dat niet mee. Na wat een eeuwigheid leek kwam de pier van Terschelling dan eindelijk in het zicht. Het luide applaus van alle toeschouwers blijft een bijzondere ervaring. Het helpt ook om de laatste meters met de hervonden krachten snel af te leggen.

Compleet gesloopt en toch ook wel gedesillusioneerd probeerden we op adem te komen. We hadden het gehaald, maar van echte tevredenheid was geen sprake. Dit ondanks het feit dat we als tweede sloep de haven binnen kwamen en we dus bijna het hele veld ingehaald hadden.

Die avond verzamelden een groot deel van de Katwijkse (en Oegstgeestse) roeifanaten met hun aanhang zich in Hee. Daar werd onder het genot van het nodige eten en drinken nog maar eens nagepraat. Gelukkig was het niet alleen maar kommer en kwel. Er viel ook genoeg te lachen en ruim na middernacht zochten de laatsten weer hun slaapgelegenheid op.

Een dag later was het tijd voor de prijsuitreiking. Dat was toch wel even wachten. Er waren teams die een tiende plek vierden alsof ze het kampioenschap binnen hadden gehaald. We gunnen natuurlijk iedereen zijn feestje, maar zo duurde het wel errug lang voordat de langverwachte uitslagenlijstjes konden worden uitgedeeld. Onze martelgang bleek goed voor een 23e plek. De laatste ‘mixed feelings’ werden snel weggespoeld met wat biertjes. Blijkbaar vond niet iedereen het bier goed smaken want het gerstenat kwam in hoosbuien op alle aanwezigen terecht. Naarmate de avond vorderde werden de verhalen sterker. Uiteindelijk dropen de feestgangers af. De één wat minder zeker van tred dan de ander.
HB

 

 

Please select the social network you want to share this page with: