Author Floor Maitimo

The most innovative designers consciously reject the standard option box and cultivate an appetite for thinking wrong.

30

jun 2017

Slag op de Zaan 2016

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Ferox sloeproeiploegen actief op de Zaan.

Op zaterdag 16 april stond er voor twee Ferox’ sloepen, te weten de Thussen Uit en de Azorean High, weer een sloeproeiwedstrijd op het menu. Dit maal ging de (korte) reis naar Zaandam. Gestart en gefinisht wordt daar op een prachtige locatie, bij de oude Verkade Koekfabriek. Een nostalgisch gebouw, uitstekend passend bij net zo nostalgische vaartuigen als roeisloepen nu eenmaal zijn. Het mogen als soort dan al eeuwen bestaande vaartuigen zijn, de tegenwoordig in Nederland er mee beoefende sport is daarentegen een relatief jonge, maar wel zware sport: sloeproeien.

In Zaandam wordt, evenals bij de wedstrijd in Weesp die twee weken eerder was, in twee groepen gestart. ’s Morgens voor de dames en ’s middags voor de heren. Doorgaans doen er meer herenteams dan damesteams mee. Daarnaast is deze wedstrijd voor 2016 ook genomineerd als meetellend voor het nationale kampioenschap, wat natuurlijk ook extra sloepen aantrekt. Dit levert dan direct een probleem voor de wedstrijdorganisatie op, want er wordt door de overheidsinstanties, die verantwoordelijk zijn voor de veiligheid op het water, geen vergunning afgegeven als er meer dan 50 sloepen per startgroep meedoen.
En bij de heren waren die er zeker wel. De organisatie van “De slag op de Zaan” heeft dat echter elegant opgelost door de herenteams die voor ’s middags te veel waren, bij de dames te laten meestarten. Die groep had namelijk nog zo’n 20 startplaatsen over.

Het gevolg was dat de Thussen Uit, met een mixteam van dames en heren (5 om 5 dit maal) en die voor ’s middags “uit de boot was gevallen”, toch mee kon doen, alleen in de ochtendrace. Buiten mededinging weliswaar, maar dat mocht de pret niet drukken.
Naast een start in twee groepen heeft de wedstrijd in Zaandam nog een andere charme. Dat is het feit dat er door iedere ploeg mag worden gekozen of ze in een snelle groep willen starten, die als eerste vertrekt, of in de standaardgroep die na de snelle groep vertrekt. Bij de snelle groep start de snelste sloep als eerste en bij de standaardgroep start de langzaamste sloep als eerste. Als snelle sloep starten in de standaardgroep kan grote nadelen hebben. Concurrenten die eerder zijn gestart moeten worden ingehaald en dat levert uiteraard oponthoud op: bij bruggen en smalle doorgangen. Daarnaast moet bij het inhalen in een bocht vaak tweedubbel of zelfs driedubbel dik worden gevaren. Dat zijn extra meters die gemaakt moeten worden. Dat is voor een snelle sloep een groter verlies dan voor een wat langzamere sloep, omdat een minuut tijdverlies op een uur roeien een groter verlies aan gemiddelde snelheid oplevert dan een minuut roeien op twee uur roeien.

Van de Katwijkse ploegen mocht de Thussen Uit dus de spits afbijten en de dans op het water openen. Weliswaar is de Katwijkse sloep door de lage weerstand en grote waterlijnlengte uitermate snel, maar omdat ze pas op het laatste moment toch mee kon doen in de damesrace, was de keuze voor de snelle startgroep niet meer mogelijk. Bij de dames startten de Wolter Huisman (10 dames) en de Kaag1 (8 dames) als eersten. Met name de Wolter Huisman uit Urk kan verschrikkelijk snel zijn. De Thussen Uit, met startnummer 19, startte pas 18 minuten na de eerste twee en had daarom veel sloepen voor zich. Dat betekende een inhaalrace. Dat lukte uitstekend.

Op het traject van 16.1 km met heel veel wind, door het bochtige traject soms mee, soms tegen en soms dwars, werden er 14 sloepen ingehaald en de 15e net niet. De roeitijd was 1:35:45, veruit de snelste tijd in de ochtendrace. De tweede roeitijd werd gerealiseerd door de acht dames van Terschelling in de gerenommeerde West Arvada (1:45:02) en de derde roeitijd door de tien dames in de Wolter Huisman (1:45:47). Nu is roeisnelheid op zich wel leuk, maar niet alleen bepalend voor de uitslag. De combinatie van roeisnelheid, sloepweerstand en aantal roeiers bepaalt welk team als ploeg het hoogste gemiddelde vermogen heeft geleverd. Dat bleek bij de dames de Pulp Fiction uit Makkum te zijn met 64.43 Watt/roeister. Omdat het mixteam (met 5 heren) niet mee kan tellen in het damesklassement staan ze ook niet in die uitslag. Met het door hun geleverde vermogen van 57.39 Watt/ roeier zouden ze 4e in die rangschikking zijn geworden.

Daarna was het de beurt aan de Azorean High ploeg om de 16.1 km “op te vreten”. Uiteraard was gekozen voor de snelle start. Omdat de Azorean High op snelheid al jarenlang ongeslagen is, mocht die als eerste vertrekken, samen met de Mercator van de STC uit Rotterdam.

Ondanks het feit dat er de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is dat op dit moment geen enkele sloep de snelheid van de Azorean High kan halen, hebben de roeiers van tevoren toch de nodige spanning in het lijf en hoofd en adrenaline in het bloed bij de start. Om de spieren niet gelijk “op te blazen” met verzuring wordt er geprobeerd om zo gecontroleerd mogelijk weg te gaan, daarna stug door te gaan en vervolgens de snelheid over het hele traject zo hoog mogelijk te houden. Op de heenweg verdwenen de iets later gestarte sloepen langzaam maar zeker uit beeld. Na het keerpunt wordt door sommige ploegleden het aantal slagen geteld totdat de achtervolgers worden gepasseerd die dan nog op de heenweg zijn. Uit dat aantal slagen kan worden berekend hoeveel tijdverschil er tussen de sloepen zit. Dat geeft een indicatie over de actuele stand van zaken van dat ogenblik.

In de afwisselende windomstandigheden, waardoor de sloepsnelheid nogal varieerde, werd gepoogd de snelheid op ieder stuk zo hoog mogelijk te houden. Verslapping door een roeier is bijna niet mogelijk, omdat stuurman Cees van Dijk zijn “poppetjes” goed in de gaten houdt en vervolgens verbaal de nodige gif spuit om de boel op te jutten en aan te moedigen. Er wordt dan ook behoorlijk “afgezien” door de ploeg. Op het laatste stuk nog eens alles er uit persend en daardoor leeggeroeid, werd de finish gepasseerd na 1:24:20. Goed voor een gemiddelde snelheid van 11.45 km/uur en een Wattage van 92.99 Watt/roeier. Lang niet genoeg voor de overwinning, want bij de prijsuitreiking bleken acht ploegen het beter gedaan te hebben. Winnaar was de Grutte Beer uit Joure met een Wattage van 114.46 Watt/roeier, duidelijk veel meer die van de Katwijkse roeiers. Om het zelfde vermogen als de winnaar te leveren zou de Azorean High ploeg ruim 3 minuten sneller hebben moeten varen. En dat is best veel (570 meter!).

Wederom een geslaagde dag voor de Ferox ploegen. Om te roeien was het die zaterdag een heerlijke temperatuur, maar om buiten te staan toch nog (erg) fris. Binnen in de gezellige Koekfabriek was het daarom goed toeven.
De volgende wedstrijd voor twee Ferox-ploegen is de legendarische Harlingen-Terschelling race op 6 mei, uiteraard “wind-en-weder” dienende. Op die dag hopen de Bacchus met een mixteam van 10 roei(st)ers en de Azorean High met 10 herenroeiers de oversteek in recordtijd af te raffelen en zich eeuwige roem te verwerven met nooit meer te evenaren sloeproeiresultaten ……

Please select the social network you want to share this page with:

29

jun 2017

HT-race van 2016

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Ferox in de oven van de HT-race 2016.

De HT-race 2016 is weer achter de rug. Voor heel sloeproeiend Nederland is deze race zonder enige twijfel de meest aansprekende wedstrijd van het jaar, waaraan iedere ploeg dolgraag zou willen meedoen. Tot groot verdriet van heel veel sloeproei(st)ers kan dat echter niet. Ook dit jaar was er maar plaats voor “slechts” 135 sloepen.

Voor Ferox doen er al jaren lang twee sloepen mee, de Bacchus en de Azorean High. De mixploeg in de Bacchus bestond dit jaar uit 3 vrouwen en 7 mannen met stuurvrouw Ria van der Gugten. De Azorean High werd bemand door 10 roeiers, waaronder een aantal echte ouwetjes, binnen de ploeg ook wel de “fossielen” genoemd. Cees van Dijk was weer de stuurman en aanjager van de ploeg.

Dit jaar startte één uur na hoogwater in Harlingen de eerste shift van 10 sloepen, na 5 minuten gevolgd door de tweede shift. Na 65 minuten startte de laatste shift met 5 sloepen. De startvolgorde wordt niet bepaald door de kwaliteit van de bemanning, maar door de roeitijd in de HT van het jaar er voor. De langzaamsten starten altijd als eersten, de snelsten als allerlaatsten.

Omdat door de stroming de vaargeulen op het wad continu veranderen, niet alleen qua ligging, maar ook qua diepte, kan het traject per jaar iets wijzigen. Eén bepaald stuk van het traject is berucht van de laatste jaren. Dat is het Schuitengat, de aanloop naar West-Terschelling, waar de afgelopen jaren in het beginstuk soms minder dan een meter water stond. Daarom moest er in voorgaande jaren op een zodanig tijdstip worden gestart dat er nog genoeg water in het Schuitengat stond om daar over de ondiepte te kunnen komen. De eersten starten voorheen dan ook 1 uur voor hoogwater in Harlingen en de laatsten een uur later met hoogwater. Dit jaar was het Schuitengat veel dieper uitgeslepen door de getijdenstromen en kon er door de eersten 1 uur na hoogwater worden gestart. Elke sloep had door het afgaande tij daarom stroom mee tot aan het begin van het Schuitengat. In het Schuitengat zelf echter hadden alle sloepen de sterke stroom tot aan de finish wel tegen.

Al weken van te voren wordt door de sloeproeiers met meer dan gewone belangstelling naar de weersvooruitzichten gekeken. Gaat het hard waaien en zo ja hoeveel en uit welke richting? Angstvallig vraagt men zich dan wel eens af: “Het gaat toch wel door?” Dit, omdat er ook veel te veel wind kan staan, zoals in 2013, toen de race letterlijk werd afgeblazen.

Dit jaar waren de vooruitzichten uitermate gunstig: windkracht 3 à 4 en uit het zuidoosten. Dat betekende dat er tot aan het Schuitengat zowel met stroom mee als met wind mee geroeid werd. Het zou dit jaar daarom verschrikkelijk snel kunnen gaan, was de verwachting. Het weer werkte dus goed mee, hoewel de warmte op de wedstrijddag wel enorm was. Dan maar veel drinken mee, want uitdrogen betekent onherroepelijk de “man met de hamer” tegenkomen.

De Bacchus startte 45 minuten na de eerste shift, de Azorean High, al jarenlang de snelste sloep in de HT en daarom met het hoogste startnummer, startte in de allerlaatste shift.

Vanaf de start moest er de haven uit gelijk 500 meter “volle bak” geroeid worden, om na dat eerste stuk een zo gunstig mogelijke positie te hebben. Dat betekende dus gelijk “knallen” en kokende adrenaline in de aderen, wat nog heftiger was door de hoge temperatuur dit jaar. Dat roeien tot ver over de “rooie schrap” doet zich na een paar minuten dan ook goed voelen door acute benauwdheid en zuurstoftekort.
Het lukte de Azorean High inderdaad om als eerste van hun shift de haven te verlaten en kon aan de inhaalrace van de eerder gestarte sloepen worden begonnen. Golven waren er nauwelijks, behalve dan die veroorzaakt werden door hitsig langsscheurende volgboten.

Nu kon er door de Azorean High ook geroeid worden op een veel gunstiger plaats. Er lagen nog zo’n 4 sloepen voor. Drie ervan werden alsnog “gepakt”, waaronder de Jan van den Berg uit Urk. De vierde was echter niet meer te achterhalen. Niet zo gek overigens, want die sloep was op basis van zijn roeitijd van vorig jaar 40 minuten te vroeg gestart. Dat betekende dat de Azorean High als tweede sloep over de finishlijn ging met een uitgewoonde, uitgedroogde en leeg geroeide bemanning, want de warmte was slopend geweest. Dat gold overigens voor alle sloeproei(st)ers. De Azorean High had dit jaar wederom de snelste oversteektijd: 2 uur, 36 minuten en 12 seconden.
Iets meer dan 13 minuten later finishte de Bacchus in 3 uur 9 minuten en 24 seconden.

De roeisnelheid alleen is terecht niet uitslagbepalend. Er zijn sloepen met 12 roeiers en met 6 en alles wat daar aan even getal tussen zit. Sloepen variëren in lengte van kort tot lang, van licht tot zwaar en variëren ook nog eens in vaarweerstand. Dat alles is verwerkt in de gemeten handicap die een sloep heeft.

De HT-organisatie heeft een dag nodig om alle uitslagen goed te berekenen. Die wordt dan een dag na de race, op zaterdagavond, bekend gemaakt. Tot dat tijdstip wordt er door veel ploegen, vaak zittend langs de haven, druk gediscussieerd en gespeculeerd over de uitslag, rekenen velen zich zelf al rijk en wordt uiteraard gehoopt op een hoge klassering.

Bij de prijsuitreiking, waarbij de adrenaline evenals het alcoholpercentage bij veel roeiers wederom tot ongekend grote hoogten stijgt, bleek dat bij de dames de Pulp Fiction uit Makkum had gewonnen met een gemiddeld Wattage per roeister van 52,48 Watt, kort daarop gevolgd door twee Terschellingse ploegen: die van de West Arvada en de Benwijvis.

Bij de heren was de Grutte Bear uit Joure de winnaar met een gemiddeld Wattage van 103,59 Watt. De Azorean High bleek met een Wattage van 86,87 Watt op de zevende plaats te zijn geëindigd, dit uiteraard tot grote tevredenheid van de ploeg, die een klassering rond plaats 20 had verwacht. Ook de mixploeg in de Bacchus deed uitstekende zaken en eindigde met een Wattage van 56,99 Watt op plaats 57, daarbij heel veel ploegen met uitsluitend mannen achter zich latend.

Voor de beide Ferox-ploegen is de HT van dit jaar daarom een geslaagde wedstrijd geweest.

 

Please select the social network you want to share this page with:

29

jun 2017

Wedstrijd in Grou 2016

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Grou grauw?

Hoewel het bij de teambespreking van het AH-team niet was afgesproken, is onlangs toch besloten om ook de wedstrijd in Grou te roeien. Er waren door het team intussen al twee voor de hoofdklasse genomineerde wedstrijden met goede resultaten geroeid. Omdat er volgens het aanwezigheidsrooster genoeg mensen waren om Grou ook “te doen” is besloten om naar het verre Noorden af te reizen (180 km enkele reis). Ook Grou is dit jaar genomineerd voor de hoofdklasse en dat heeft het bijkomende voordeel dat MPM, waar het AH team ook graag aan mee gaat doen, binnen de deelname-zekerheden komt, mits daarvoor voldoende genomineerde wedstrijden door het team zijn geroeid.

Een vijfde en negende plaats in achtereenvolgens Weesp en Zaandam was een mooie start van de reeks. Er was een zevende plaats in de eerste uitslag van de HT behaald. Naderhand, na wat discutabele “verbeteringen” door de rekenmeesters van de HT, is dat overigens getransformeerd naar een twaalfde plaats.

Wellicht dat Grou weer een redelijk resultaat zou kunnen opleveren. Traditioneel scoort de AH echter niet zo goed in Grou. Dat heeft ook te maken met de roeiomstandigheden daar. Omdat het ondiep is, heeft de AH veel last van het zuigende effect door ondiep water. Door zijn V-vorm heeft de AH meer diepgang dan andere plattere sloepen. Dat betekent minder water onder de kiel. Bovendien wordt de zuiging nog groter als de vaarsnelheid hoger wordt en de waterverplaatsing meer. Dan is het een voordeel om met zijn achten te roeien in plaats van met tien man, omdat dan en het gewicht minder is en de snelheid lager. Bijkomend voordeel is bovendien dat er minder hoeft te worden ingehaald. Vaak ook niet zo gemakkelijk daar. De sloep die wordt ingehaald blijft uiteraard in het diepere middengedeelte varen, terwijl de inhalende sloep de (veel) ondiepere zijkanten wordt opgedrongen. Dat is zeker geen voordeel voor de inhalende sloep. Door zuiging ontstaan er hoge golven en zakt de sloep nog verder weg. Daardoor komt er weer minder water onder de kiel en wordt het zuigende effect vergroot. Het zuigende effect is goed te zien op een foto uit 2009 (Terherne).

De verwachtingen waren daarom niet al te hoog gespannen, temeer daar het op de dinsdagavond-training voorafgaand aan de wedstrijd erg stroperig ging om niet te hoeven zeggen dat het “bagger” was. De verwachting was dan ook een beetje grauw voor Grou.

Grou is ver rijden en dus was het op de wedstrijddag vroeg op. Om 7.30 uur de AH uit het water en direct daarna in twee auto’s “stomen” richting Grou. In de auto van Bas, met daarachter de AH, vier AH-ers, in de andere auto vijf. Hoffotograaf Gijs reed apart met neef Willem van B. sr mee. Ook tante Nel zat in die wagen. Een hele goede zet want zo kon zij die beide potentiele schuinsmarcheerders goed in de gaten houden.

Zo’n verre rit heeft ook voordelen. In de auto met vijf werd de “toestand in de wereld” doorgesproken. Een eufemisme, want er werd gewoon veel geouwehoerd over wat er zo dagelijks in het nieuws te lezen valt. Vooral de chauffeur van dienst had een voortrekkersrol in dat ouwehoeren. Wat er in de andere auto is besproken is onbekend. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan echter wel worden aangenomen dat in ieder geval Bas met lange monologen de tijd zal hebben proberen te doden.

Er was toch ook spanning van tevoren. De wedstrijd zal toch wel door gaan? De mogelijkheid van zware onweersbuien was zeker aanwezig en afgelasten is dan zeker niet onmogelijk. En voor niets zo’n pokkeneind heen en weer rijden is niet zo lekker. Spanning was er ook over het feit of we met twee roeiers minder wel de snelste tijd zouden kunnen roeien. Vooral de roeisnelheid van de Gouteyk en Mercator, beiden twee minuten startend voor de AH, werd gevreesd. Nu is pure snelheid zeker geen verdienste, maar psychologisch is het wel een opdoffer als je in de snelle AH op dat punt wordt geklopt.

Aangekomen in Grou was de AH al snel getakeld en werd na enige moeite een mooie rustige ligplaats gevonden. Daarna was het eten en drinken. Vooral dat laatste, omdat het net als drie weken er voor bij de HT, bloed verzengend warm was om te roeien.
De snelle sloepen starten in Grou altijd achter in het deelnemersveld. De AH zat samen met de Icterus uit Haarlem in de een na laatste start. In de allerlaatste start, twee minuten later, moest de Snurk uit Harlingen het in zijn eentje zien te rooien.

Direct na de start op de gunstige stuurboord startplaats ging de vlam in de pijp. Met slagtempo 34 werd er stevig doorgeroeid. Na 14 minuten roeien door dieper water over onder andere het Pikmeer werd door stuurman Cees gemeld dat we al bijna een minuut op de twee snelheidsconcurrenten voor ons waren ingelopen. Dat motiveert natuurlijk enorm. De gelijk gestarte Icterus verdween langzaam maar zeker achter ons uit zicht en ook de afstand met de Snurk werd hoe langer hoe groter.

Na dat diepere stuk komen echter de ondiepere vaarten en sloten en juist daar moesten de Gouteyk en Mercator worden achterhaald en hopelijk ook ingehaald. Bij een van de sluisjes was het zo ver, we lagen kop aan kont met de Gouteyk en moesten even inhouden (vooral drinken dan!). Na de sluis ging het gas er weer op. We schoven langzaam maar zeker voorbij de Gouteyk en op weg naar de 25 meter er voor varende Mercator. Bij het volgende sluisje kort daarna het zelfde tafereel met de Mercator. Eerst even inhouden en na de sluis volle bak. Ook dat lukte. Het gevaar bestond echter dat de Mercator zou kunnen gaan stayeren en daarom moest er daarna nog even in het rood doorgeroeid worden om voldoende afstandmeters te pakken zodat die mogelijkheid werd afgesneden.

Daarna had de AH een hele vrije baan voor zich. In het diepere gedeelte van het vaarwater roeiend werd op jacht gegaan naar de volgende concurrenten: de Razende Snol, het Pulletje, de STC sloep de Anthony van Hoboken en de Twirre (dit maal met zes roeiers). Was op het eerste stuk de wind tegen, in het tweede gedeelte van de race was de wind grotendeels mee. De snelheid is dan wel hoger, maar kost beslist niet minder energie omdat er altijd geprobeerd wordt zo dicht mogelijk tegen de verzuring aan te roeien.

De Razende Snol werd als eerste ingehaald, terwijl daarvoor door de Twirre, Anyhony van Hoboken en het Pulletje een titanengevecht op snelheid werd uitgevochten. De Twirre moest door de kleinere bemanning de andere twee laten gaan en werd iets later ook door de AH voorbij gelopen. Precies op het moment dat de Anthony van Hoboken het Pulletje probeerde in te halen, passeerde de AH het Pulletje aan de andere kant. Uitermate gunstig voor de AH, omdat het voor de STC-sloep nu onmogelijk werd gemaakt om achter de AH te gaan plakken. Op die manier zou de AH de STC sloep ongewild mee kunnen trekken naar een hogere eindklassering, ook hoger dan die van de AH zelf. Onze recht hartelijke dank daarom aan het Pulletje dat door zo goed hard te roeien de Anthony van Hoboken verhinderde achter de AH te kruipen.

Op het laatste stuk van 3 km werden nog veel sloepen ingehaald. De finish kwam voor de AH na 1:54:52. Een goede tijd. Volgens GPS-Wim zou het er om spannen tussen de Anthony van Hoboken, het Pulletje en de AH. Volgens zijn vooraf berekeningen zouden we met de gerealiseerde roeitijden ongeveer het zelfde vermogen hebben geleverd. Dat we niet op het allerhoogste niveau mee zouden doen was ook allang bekend. Daarvoor zijn de Grutte Beer (vooral die), de Orkaan, de Trewes2 en zeker nog een drietal sloepen gewoon te goed voor ons.

De AH er uit takelen ging ook zeer voorspoedig. Daarna lekker op de walkant zittend, wat bijdrinkend en etend en pratend werd van het mooie weer genoten. Omdat de prijsuitreiking pas rond 18.00 uur zou zijn werd om 16.00 uur de thuisreis aanvaard. Gelukkig allemaal weer heelhuids thuisgekomen werd na een uurtje bekend dat we als zevende waren geëindigd. Voor ons een heel mooi en zeker bevredigend resultaat. Inderdaad was de Grutte Beer weer eerste en de Orkaan tweede. Een maatje te groot voor de er achter geëindigde ploegen. De AH zat in een pelotonnetje van 6 sloepen die qua vermogen echt vlak bij elkaar presteerden, maar dit maal was de AH wel de eerste daarvan. Grou was dus niet grauw dit jaar.

Please select the social network you want to share this page with: