Author Floor Maitimo

The most innovative designers consciously reject the standard option box and cultivate an appetite for thinking wrong.

29

jun 2017

Wedstrijd in Grou 2016

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Grou grauw?

Hoewel het bij de teambespreking van het AH-team niet was afgesproken, is onlangs toch besloten om ook de wedstrijd in Grou te roeien. Er waren door het team intussen al twee voor de hoofdklasse genomineerde wedstrijden met goede resultaten geroeid. Omdat er volgens het aanwezigheidsrooster genoeg mensen waren om Grou ook “te doen” is besloten om naar het verre Noorden af te reizen (180 km enkele reis). Ook Grou is dit jaar genomineerd voor de hoofdklasse en dat heeft het bijkomende voordeel dat MPM, waar het AH team ook graag aan mee gaat doen, binnen de deelname-zekerheden komt, mits daarvoor voldoende genomineerde wedstrijden door het team zijn geroeid.

Een vijfde en negende plaats in achtereenvolgens Weesp en Zaandam was een mooie start van de reeks. Er was een zevende plaats in de eerste uitslag van de HT behaald. Naderhand, na wat discutabele “verbeteringen” door de rekenmeesters van de HT, is dat overigens getransformeerd naar een twaalfde plaats.

Wellicht dat Grou weer een redelijk resultaat zou kunnen opleveren. Traditioneel scoort de AH echter niet zo goed in Grou. Dat heeft ook te maken met de roeiomstandigheden daar. Omdat het ondiep is, heeft de AH veel last van het zuigende effect door ondiep water. Door zijn V-vorm heeft de AH meer diepgang dan andere plattere sloepen. Dat betekent minder water onder de kiel. Bovendien wordt de zuiging nog groter als de vaarsnelheid hoger wordt en de waterverplaatsing meer. Dan is het een voordeel om met zijn achten te roeien in plaats van met tien man, omdat dan en het gewicht minder is en de snelheid lager. Bijkomend voordeel is bovendien dat er minder hoeft te worden ingehaald. Vaak ook niet zo gemakkelijk daar. De sloep die wordt ingehaald blijft uiteraard in het diepere middengedeelte varen, terwijl de inhalende sloep de (veel) ondiepere zijkanten wordt opgedrongen. Dat is zeker geen voordeel voor de inhalende sloep. Door zuiging ontstaan er hoge golven en zakt de sloep nog verder weg. Daardoor komt er weer minder water onder de kiel en wordt het zuigende effect vergroot. Het zuigende effect is goed te zien op een foto uit 2009 (Terherne).

De verwachtingen waren daarom niet al te hoog gespannen, temeer daar het op de dinsdagavond-training voorafgaand aan de wedstrijd erg stroperig ging om niet te hoeven zeggen dat het “bagger” was. De verwachting was dan ook een beetje grauw voor Grou.

Grou is ver rijden en dus was het op de wedstrijddag vroeg op. Om 7.30 uur de AH uit het water en direct daarna in twee auto’s “stomen” richting Grou. In de auto van Bas, met daarachter de AH, vier AH-ers, in de andere auto vijf. Hoffotograaf Gijs reed apart met neef Willem van B. sr mee. Ook tante Nel zat in die wagen. Een hele goede zet want zo kon zij die beide potentiele schuinsmarcheerders goed in de gaten houden.

Zo’n verre rit heeft ook voordelen. In de auto met vijf werd de “toestand in de wereld” doorgesproken. Een eufemisme, want er werd gewoon veel geouwehoerd over wat er zo dagelijks in het nieuws te lezen valt. Vooral de chauffeur van dienst had een voortrekkersrol in dat ouwehoeren. Wat er in de andere auto is besproken is onbekend. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan echter wel worden aangenomen dat in ieder geval Bas met lange monologen de tijd zal hebben proberen te doden.

Er was toch ook spanning van tevoren. De wedstrijd zal toch wel door gaan? De mogelijkheid van zware onweersbuien was zeker aanwezig en afgelasten is dan zeker niet onmogelijk. En voor niets zo’n pokkeneind heen en weer rijden is niet zo lekker. Spanning was er ook over het feit of we met twee roeiers minder wel de snelste tijd zouden kunnen roeien. Vooral de roeisnelheid van de Gouteyk en Mercator, beiden twee minuten startend voor de AH, werd gevreesd. Nu is pure snelheid zeker geen verdienste, maar psychologisch is het wel een opdoffer als je in de snelle AH op dat punt wordt geklopt.

Aangekomen in Grou was de AH al snel getakeld en werd na enige moeite een mooie rustige ligplaats gevonden. Daarna was het eten en drinken. Vooral dat laatste, omdat het net als drie weken er voor bij de HT, bloed verzengend warm was om te roeien.
De snelle sloepen starten in Grou altijd achter in het deelnemersveld. De AH zat samen met de Icterus uit Haarlem in de een na laatste start. In de allerlaatste start, twee minuten later, moest de Snurk uit Harlingen het in zijn eentje zien te rooien.

Direct na de start op de gunstige stuurboord startplaats ging de vlam in de pijp. Met slagtempo 34 werd er stevig doorgeroeid. Na 14 minuten roeien door dieper water over onder andere het Pikmeer werd door stuurman Cees gemeld dat we al bijna een minuut op de twee snelheidsconcurrenten voor ons waren ingelopen. Dat motiveert natuurlijk enorm. De gelijk gestarte Icterus verdween langzaam maar zeker achter ons uit zicht en ook de afstand met de Snurk werd hoe langer hoe groter.

Na dat diepere stuk komen echter de ondiepere vaarten en sloten en juist daar moesten de Gouteyk en Mercator worden achterhaald en hopelijk ook ingehaald. Bij een van de sluisjes was het zo ver, we lagen kop aan kont met de Gouteyk en moesten even inhouden (vooral drinken dan!). Na de sluis ging het gas er weer op. We schoven langzaam maar zeker voorbij de Gouteyk en op weg naar de 25 meter er voor varende Mercator. Bij het volgende sluisje kort daarna het zelfde tafereel met de Mercator. Eerst even inhouden en na de sluis volle bak. Ook dat lukte. Het gevaar bestond echter dat de Mercator zou kunnen gaan stayeren en daarom moest er daarna nog even in het rood doorgeroeid worden om voldoende afstandmeters te pakken zodat die mogelijkheid werd afgesneden.

Daarna had de AH een hele vrije baan voor zich. In het diepere gedeelte van het vaarwater roeiend werd op jacht gegaan naar de volgende concurrenten: de Razende Snol, het Pulletje, de STC sloep de Anthony van Hoboken en de Twirre (dit maal met zes roeiers). Was op het eerste stuk de wind tegen, in het tweede gedeelte van de race was de wind grotendeels mee. De snelheid is dan wel hoger, maar kost beslist niet minder energie omdat er altijd geprobeerd wordt zo dicht mogelijk tegen de verzuring aan te roeien.

De Razende Snol werd als eerste ingehaald, terwijl daarvoor door de Twirre, Anyhony van Hoboken en het Pulletje een titanengevecht op snelheid werd uitgevochten. De Twirre moest door de kleinere bemanning de andere twee laten gaan en werd iets later ook door de AH voorbij gelopen. Precies op het moment dat de Anthony van Hoboken het Pulletje probeerde in te halen, passeerde de AH het Pulletje aan de andere kant. Uitermate gunstig voor de AH, omdat het voor de STC-sloep nu onmogelijk werd gemaakt om achter de AH te gaan plakken. Op die manier zou de AH de STC sloep ongewild mee kunnen trekken naar een hogere eindklassering, ook hoger dan die van de AH zelf. Onze recht hartelijke dank daarom aan het Pulletje dat door zo goed hard te roeien de Anthony van Hoboken verhinderde achter de AH te kruipen.

Op het laatste stuk van 3 km werden nog veel sloepen ingehaald. De finish kwam voor de AH na 1:54:52. Een goede tijd. Volgens GPS-Wim zou het er om spannen tussen de Anthony van Hoboken, het Pulletje en de AH. Volgens zijn vooraf berekeningen zouden we met de gerealiseerde roeitijden ongeveer het zelfde vermogen hebben geleverd. Dat we niet op het allerhoogste niveau mee zouden doen was ook allang bekend. Daarvoor zijn de Grutte Beer (vooral die), de Orkaan, de Trewes2 en zeker nog een drietal sloepen gewoon te goed voor ons.

De AH er uit takelen ging ook zeer voorspoedig. Daarna lekker op de walkant zittend, wat bijdrinkend en etend en pratend werd van het mooie weer genoten. Omdat de prijsuitreiking pas rond 18.00 uur zou zijn werd om 16.00 uur de thuisreis aanvaard. Gelukkig allemaal weer heelhuids thuisgekomen werd na een uurtje bekend dat we als zevende waren geëindigd. Voor ons een heel mooi en zeker bevredigend resultaat. Inderdaad was de Grutte Beer weer eerste en de Orkaan tweede. Een maatje te groot voor de er achter geëindigde ploegen. De AH zat in een pelotonnetje van 6 sloepen die qua vermogen echt vlak bij elkaar presteerden, maar dit maal was de AH wel de eerste daarvan. Grou was dus niet grauw dit jaar.

Please select the social network you want to share this page with:

29

jun 2017

Wedstrijd op de Kaag 2016

Posted by / in Verslagen / No comments yet

Thuis op de Kaag.

Zaterdag 11 juni was de jaarlijkse thuiswedstrijd van Ferox. Het Kaagwater is voor de Ferox-ploegen onderdeel van hun trainingsdomein en is al honderden keren door de Katwijkse roeiers bevaren. Er is precies bekend waar het ondiep is, waar goed geroeid kan worden en waar de moeilijk roeibare stukken zitten. Voor andere watersporters is ook direct duidelijk dat de Katwijkers hier thuis horen omdat ze hier talloze reukvlaggetjes hebben geplaatst zoals het goede domeinbeschermers betaamd.

Dit jaar deden er twee Ferox-ploegen mee. De 10-koppige mixploeg in de Thussen Uit, ditmaal met zes roeisters en vier roeiers, en de heren in de Azorean High met tien roeiers. Een thuiswedstrijd en dat heeft zeker voordelen. In de eerste plaats hoeft er niet door iedereen vroeg te worden opgestaan en in de tweede plaats hoeft de boot niet op de trailer. De start en finish van de Kaagrace zijn altijd bij de starttoren bij de Kaagsociëteit. Om de Ferox-sloepen daar te krijgen worden ze meestal over het water daar naartoe gesleept, ook dit jaar weer.

Ondanks de weersvoorspellingen viel het weer ’s morgens tegen. Wel een heerlijke temperatuur en geen wind, maar het was wel “zeikerig”. Niet heel erg, maar toch. Wim van Beelen sr was ’s morgens sleepkapitein. Met zijn jacht sleepte hij de Thussen Uit en Azorean naar de Kaag. In beide sloepen zaten een aantal roeiers om te sturen, te manoeuvreren en gewoon voor de gezelligheid. Ook voor de inwendige mens was goed gezorgd. Op de heenweg koffie en vooral in “brandstof” voor na de wedstrijd was in ruime mate voorzien.

Begon de heenreis een beetje druilerig, gedurende het vaartochtje van een klein uurtje naar de start kwam er een slap waterig zonnetje tevoorschijn en werd het ook droog en erg aangenaam weer. Op het moment dat de sleep arriveerde, startten de 33 damesploegen voor hun ochtendrace. Goed getimed, want dat betekende dat er voldoende plaats was om de Ferox-sloepen af te meren.

Daarna was het koffie en/of theedrinken, wachten op de andere ploeggenoten en praten met bekenden van andere ploegen. De herenstart was om twee uur ’s middags. De Azorean High zat in de eerste start, de Thussen Uit in de laatste. In totaal deden er zo’n 50 herenploegen mee aan deze voor het Nederlandse Sloeproeikampioenschap genomineerde wedstrijd. Intussen was het echt drukkend warm geworden om niet te zeggen benauwd. Voldoende koelvloeistof meenemen was daarom het credo.

De Azorean High had de meest gunstige startpositie op de startlijn gekozen en lag klaar om weggeschoten te worden. De Gouteyk met roeiers van de Zeevaartschool Willem Barentsz op Terschelling, de afgelopen twee jaar een van de allerbeste ploegen, had positie gekozen niet naast, maar achter de Azorean High. Wellicht in de hoop om in de slipstream van de snelle Azorean High mee te kunnen liften. Na het startschot spurtten de eerste 10 sloepen weg. De Azorean High wist als snelste te vertrekken met in zijn kielzog inderdaad de Gouteyk. Er zat maar een klein gaatje van een meter of 20 tussen beide sloepen en het lukte de Azorean High maar heel moeilijk om dat gaatje groter te krijgen. Weer zo’n 20 meter daarachter lag de Orkaan.

Na een kilometer werd de afstand eindelijk wat groter en bij Jachtbouwer Van Lent was het verschil opgelopen tot een minuut. Wellicht hebben de roeiers van De Gouteyk, in een poging aan te klampen bij de Azorean High, zichzelf met deze start over de kop geroeid, want nu werden ze achterhaald door de Orkaan en gingen zelf fungeren als haas. De Orkaan mag ze daarvoor wel dankbaar zijn, want nu werden ze daardoor meegezogen naar een snelle tijd. Dat heeft ze zeker geen windeieren gelegd, maar hun kans op winst aanzienlijk vergroot. Intussen vergrootte de Azorean High zijn voorsprong steeds meer, tot zo’n 3 minuten halverwege de race. Het was maar goed dat er genoeg koelvloeistof was meegenomen, want het was alweer drukkend warm en drinken een must, wilde men niet helemaal uitdrogen en instorten.

Zo goed mogelijk hard doorroeiend werd op weg gegaan naar de finish. De ploeg weet feilloos wanneer de finish nakend is, omdat die altijd wordt aangekondigd door “geluidjes” en aanmoedigingskreetjes uit de boeg. Op de finish, die kwam na 1 uur 34 minuten en 46 seconden, was de voorsprong op de tweede finishende sloep, de Gouteyk opgelopen tot een kleine zes minuten. Zes seconden later kwam de Orkaan over de meet.

De Thussen Uit had de pech dat ze in de laatste start zat. Dat betekende als snelle sloep de langzamere sloepen die voor ze gestart waren, inhalen. Op de open stukken is dat geen enkel probleem, maar op de smalle stukken wel. Daar is het zo smal dat er maar één sloep tegelijk door kan (Boerenbuurt). Als je daar op een andere sloep inloopt, dan kun je die pas inhalen als je op breder water komt. Tijdverlies en plaatsverlies dus. De Thussen Uit finishte na 1 uur 49 minuten en 52 seconden. Een hele knappe tijd.

 

Na de sloepen op een mooi plekje te hebben afgemeerd, werd er door beide Ferox-ploegen zittend in het zonnetje genoten van het intussen schitterend geworden weer. Dat de meegenomen brandstof daarbij goed van pas kwam, was te voorzien geweest. Het vochttekort werd meer dan voldoende aangevuld (zeg maar gerust “overcompensatie”) en intussen werd er ook meegezongen, meegedeind en gedanst met de klassiekers van de optredende ras-Leidsche groep Barry Badpak. Ze waren speciaal uitgenodigd om de jarige Wendy toe te zingen.

Rond half zeven volgde de prijsuitreiking. Voor de Azorean High een beetje tegenvallend resultaat met een elfde plaats. Het wattage was wel goed 91 Watt. Winnaar was inderdaad de Orkaan geworden met een wattage van 122 Watt en een ruime voorsprong op nummer twee, de Grutte Bear (116 Watt). In hun eigen klasse was de Thussen Uit 12e geworden met een Wattage van 53 Watt. Daarmee eindigden ze als mixteam toch nog voor 4 herenploegen.

De terugreis was vanwege het weer een regelrechte pleziertocht. Bij Ferox wordt iedere gelegenheid aangegrepen om mensen op te leiden tot betere roeiers en goede stuurlui. Ditmaal was het opa Kees die kleindochter Quinty de eerste beginselen van het sturen met touwtjes bijbracht.

 

Vlak voor de middagstart waren ook Dirk met fotograaf Gijs gearriveerd in Dirks super-de-luxe ex-KRB-vlet. De Azorean High werd teruggesleept door Dirk, de Thussen Uit door Willem van Beelen sr. De stemming zat er goed in, evenals de drank. Maar ja, wat er in gaat moet er vroeger of later ook weer uit. Er werden op de terugweg dan ook nog een paar domeinafscheidingen geplaatst en niet alleen in het gras. Hele hoosvaten werden over boord gekieperd en voor sommigen was dit nog te klein en moest er een hele emmer aan te pas komen. Was de heenweg wat “zeikerig” geweest, de terugweg dus ook, maar nu letterlijk.

Ook Gijs had er alles voor over om de stemming er goed in te houden en kreeg zoals zo vaak de lachers op zijn hand, omdat hij bij het afmeren om Gijco af te zetten, weer zijn uiterste best deed om een gratis badbeurt te versieren. Het lukte hem bijna.

Zo’n 500 meter verder arriveerden we bij de roeiaccommodatie en werden de heren slepers hartelijk bedankt voor hun hulp. Beide sloepen werden afgemeerd, wonder boven wonder zonder ook maar een schrammetje schade. Het was een prachtdag geweest. Beide slepers nogmaals bedankt.

Please select the social network you want to share this page with: